Καρίων
45 εἶτ’ οὐ ξυνίης τὴν ἐπίνοιαν τοῦ θεοῦ
46 φράζουσαν σκαιότατέ σοι σαφέστατα
47 ἀσκεῖν τὸν υἱὸν τὸν ἐπιχώριον τρόπον ;
Χρεμύλος
48 τῷ τοῦτο κρίνεις ;
Καρίων
δῆλον ὁτιὴ καὶ τυφλῷ
49 γνῶναι δοκεῖ τοῦθ’ , ὡς σφόδρ’ ἐστὶ συμφέρον
50 τὸ μηδὲν ἀσκεῖν ὑγιὲς ἐν τῷ νῦν χρόνῳ .
Χρεμύλος
51 οὐκ ἔσθ’ ὅπως χρησμὸς ἐς τοῦτο ῥέπει ,
52 ἀλλ’ εἰς ἕτερόν τι μεῖζον . ἢν δ’ ἡμῖν φράσῃ
53 ὅστις ποτ’ ἐστὶν οὑτοσὶ καὶ τοῦ χάριν
54 καὶ τοῦ δεόμενος ἦλθε μετὰ νῷν ἐνθαδί ,
55 πυθοιμεθ’ ἂν τὸν χρησμὸν ἡμῶν τι νοεῖ .
Καρίων
56 ἄγε δὴ σὺ πότερον σαυτὸν ὅστις εἶ φράσεις ,
57 τἀπὶ τούτοις δρῶ ; λέγειν χρὴ ταχὺ πάνυ .
Πλοῦτος
58 ἐγὼ μὲν οἰμώζειν λέγω σοι .
Καρίων
μαναθάνεις
59 ὅς φησιν εἶναι ;
Χρεμύλος
σοὶ λέγει τοῦτ’ , οὐκ ἐμοί ·
60 σκαιῶς γὰρ αὐτοῦ καὶ χαλεπῶς ἐκπυνθάνει .
61 ἀλλ’ εἴ τι χαίρεις ἀνδρὸς εὐόρκου τρόποις ,
62 ἐμοὶ φράσον .
Πλοῦτος
κλάειν ἔγωγέ σοι λέγω .
Καρίων
63 δέχου τὸν ἄνδρα καὶ τὸν ὄρνιν τοῦ θεοῦ .
Χρεμύλος
64 οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα χαιρήσεις ἔτι .