Χρεμύλος
137 ὅτι οὐδ’ ἂν εἷς θύσειεν ἀνθρώπων ἔτι ,
138 οὐ βοῦν ἄν , οὐχὶ ψαιστόν , οὐκ ἄλλ’ οὐδὲ ἕν ,
139 μὴ βουλομένου σοῦ .
Πλοῦτος
πῶς ;
Χρεμύλος
ὅπως ; οὐκ ἔσθ’ ὅπως
140 ὠνήσεται δήπουθεν , ἢν σὺ μὴ παρὼν
141 αὐτὸς διδῷς τἀργύριον · ὥστε τοῦ Διὸς
142 τὴν δύνομιν , ἢν λυπῇ τι , καταλύσεις μόνος .
Πλοῦτος
143 τί λέγεις ; δι’ ἐμὲ θύουσιν αὐτῷ ;
Χρεμύλος
φήμ’ ἐγώ .
144 καὶ νὴ Δί’ εἴ τί γ’ ἔστι λαμπρὸν καὶ καλὸν
145 ἢ χαρίεν ἀνθρώποισι , διὰ σὲ γίγνεται .
146 ἅπαντα τῷ πλουτεῖν γάρ ἐσθ’ ὑπήκοα .
Καρίων
147 ἔγωγέ τοι διὰ μικρὸν ἀργυρίδιον
148 δοῦλος γεγένημαι , διὰ τὸ μὴ πλουτεῖν ἴσως .
Χρεμύλος
149 καὶ τάς γ’ ἑταίρας φασὶ τὰς Κορινθίας ,
150 ὅταν μὲν αὐτάς τις πένης πειρῶν τύχῃ ,
151 οὐδὲ προσέχειν τὸν νοῦν , ἐὰν δὲ πλούσιος ,
152 τὸν πρωκτὸν αὐτὰς εὐθὺς ὡς τοῦτον τρέπειν .
Καρίων
153 καὶ τούς γε παῖδάς φασι ταὐτὸ τοῦτο δρᾶν
154 οὐ τῶν ἐραστῶν ἀλλὰ τἀργυρίου χάριν .
Χρεμύλος
155 οὐ τούς γε χρηστούς , ἀλλὰ τοὺς πόρνους · ἐπεὶ
156 αἰτοῦσιν οὐκ ἀργύριον οἱ χρηστοί .
Καρίων
τί δαί ;