Ἀνδρομάχη
91 χώρει νυν · ἡμεῖς δ’ , οἷσπερ ἐγκείμεσθ’ ἀεὶ
92 θρήνοισι καὶ γόοισι καὶ δακρύμασι ,
93 πρὸς αἰθέρ’ ἐκτενοῦμεν · ἐμπέφυκε γὰρ
94 γυναιξὶ τέρψις τῶν παρεστώτων κακῶν
95 ἀνὰ στόμ’ ἀεὶ καὶ διὰ γλώσσης ἔχειν .
96 πάρεστι δ’ οὐχ ἓν ἀλλὰ πολλά μοι στένειν ,
97 πόλιν πατρῴαν τὸν θανόντα θ’ Ἕκτορα
98 στερρόν τε τὸν ἐμὸν δαίμον’ ᾧ συνεζύγην
99 δούλειον ἦμαρ εἰσπεσοῦσ’ ἀναξίως .
100 χρὴ δ’ οὔποτ’ εἰπεῖν οὐδέν’ ὄλβιον βροτῶν ,
101 πρὶν ἂν θανόντος τὴν τελευταίαν ἴδῃς
102 ὅπως περάσας ἡμέραν ἥξει κάτω .
103 Ἰλίῳ αἰπεινᾷ Πάρις οὐ γάμον ἀλλά τιν’ ἄταν
104 ἠγάγετ’ εὐναίαν εἰς θαλάμους Ἑλέναν .
105 ἇς ἕνεκ’ , ὦ Τροία , δορὶ καὶ πυρὶ δηιάλωτον
106 εἷλέ σ’ ὁ χιλιόναυς Ἑλλάδος ὠκὺς Ἄρης
107 καὶ τὸν ἐμὸν μελέας πόσιν Ἕκτορα , τὸν περὶ τείχη
108 εἵλκυσε διφρεύων παῖς ἁλίας Θέτιδος ·
109 αὐτὰ δ’ ἐκ θαλάμων ἀγόμαν ἐπὶ θῖνα θαλάσσας ,
110 δουλοσύναν στυγερὰν ἀμφιβαλοῦσα κάρᾳ .
111 πολλὰ δὲ δάκρυά μοι κατέβα χροός , ἁνίκ’ ἔλειπον
112 ἄστυ τε καὶ θαλάμους καὶ πόσιν ἐν κονίαις .
113 ὤμοι ἐγὼ μελέα , τί μ’ ἐχρῆν ἔτι φέγγος ὁρᾶσθαι
114 Ἑρμιόνας δούλαν ; ἇς ὕπο τειρομένα
115 πρὸς τόδ’ ἄγαλμα θεᾶς ἱκέτις περὶ χεῖρε βαλοῦσα
116 τάκομαι ὡς πετρίνα πιδακόεσσα λιβάς . [ ... ] [ ... ]