Κλυταιμήστρα
1441 πῶς εἶπας ; οὐ πενθεῖν με σὴν ψυχὴν χρεών ;
Ἰφιγένεια
1442 ἥκιστ’ , ἐπεί μοι τύμβος οὐ χωσθήσεται .
Κλυταιμήστρα
1443 τί δαί ; τὸ θνῄσκειν , οὐ τάφος , νομίζεται .
Ἰφιγένεια
1444 βωμὸς θεᾶς μοι μνῆμα τῆς Διὸς κόρης .
Κλυταιμήστρα
1445 ἀλλ’ , τέκνον , σοὶ πείσομαι · λέγεις γὰρ εὖ .
Ἰφιγένεια
1446 ὡς εὐτυχοῦσά γ’ Ἑλλάδος τ’ εὐεργέτις .
Κλυταιμήστρα
1447 τί δὴ κασιγνήταισιν ἀγγελῶ σέθεν ;
Ἰφιγένεια
1448 μηδ’ ἀμφὶ κείναις μέλανας ἐξάψῃ πέπλους .
Κλυταιμήστρα
1449 εἴπω δὲ παρὰ σοῦ φίλον ἔπος τι παρθένοις ;
Ἰφιγένεια
1450 χαίρειν γε . Ὀρέστην τ’ ἔκτρεφ’ ἄνδρα τόνδε μοι .
Κλυταιμήστρα
1451 προσέλκυσαί νιν ὕστατον θεωμένη .
Ἰφιγένεια
1452 φίλτατ’ , ἐπεκούρησας ὅσον εἶχες φίλοις .
Κλυταιμήστρα
1453 ἔσθ’ τι κατ’ Ἄργος δρῶσά σοι χάριν φέρω ;
Ἰφιγένεια
1454 πατέρα τὸν ἀμὸν μὴ στύγει , πόσιν γε σόν .
Κλυταιμήστρα
1455 δεινοὺς ἀγῶνας διὰ σὲ δεῖ κεῖνον δραμεῖν .
Ἰφιγένεια
1456 ἄκων μ’ ὑπὲρ γῆς Ἑλλάδος διώλεσεν .
Κλυταιμήστρα
1457 δόλῳ δ’ , ἀγεννῶς Ἀτρέως τ’ οὐκ ἀξίως .