Ἑλένη
255 φίλαι γυναῖκες , τίνι πότμῳ συνεζύγην ;
256 ἆρ’ ἡ τεκοῦσά μ’ ἔτεκεν ἀνθρώποις τέρας ;
257 [ γυνὴ γὰρ οὔθ’ Ἑλληνὶς οὔτε βάρβαρος ]
258 [ τεῦχος νεοσσῶν λευκὸν ἐκλοχεύεται , ]
259 [ ἐν ᾧ με Λήδαν φασὶν ἐκ Διὸς τεκεῖν . ]
260 τέρας γὰρ ὁ βίος καὶ τὰ πράγματ’ ἐστί μου ,
261 τὰ μὲν δι’ Ἥραν , τὰ δὲ τὸ κάλλος αἴτιον .
262 εἴθ’ ἐξαλειφθεῖσ’ ὡς ἄγαλμ’ αὖθις πάλιν
263 αἴσχιον εἶδος ἔλαβον ἀντὶ τοῦ καλοῦ ,
264 καὶ τὰς τύχας μὲν τὰς κακὰς ἃς νῦν ἔχω
265 Ἕλληνες ἐπελάθοντο , τὰς δὲ μὴ κακὰς
266 ἔσῳζον ὥσπερ τὰς κακὰς σῴζουσί μου .
267 ὅστις μὲν οὖν ἐς μίαν ἀποβλέπων τύχην
268 πρὸς θεῶν κακοῦται , βαρὺ μέν , οἰστέον δ’ ὅμως ·
269 ἡμεῖς δὲ πολλαῖς συμφοραῖς ἐγκείμεθα .
270 πρῶτον μὲν οὐκ οὖσ’ ἄδικος , εἰμὶ δυσκλεής ·
271 καὶ τοῦτο μεῖζον τῆς ἀληθείας κακόν ,
272 ὅστις τὰ μὴ προσόντα κέκτηται κακά .
273 ἔπειτα πατρίδος θεοί μ’ ἀφιδρύσαντο γῆς
274 ἐς βάρβαρ’ ἤθη , καὶ φίλων τητωμένη
275 δούλη καθέστηκ’ οὖσ’ ἐλευθέρων ἄπο ·
276 τὰ βαρβάρων γὰρ δοῦλα πάντα πλὴν ἑνός .
277 ἄγκυρα δ’ ἥ μου τὰς τύχας ὤχει μόνη ,
278 πόσιν ποθ’ ἥξειν καί μ’ ἀπαλλάξειν κακῶν —
279 οὗτος τέθνηκεν , οὗτος οὐκέτ’ ἔστι δή .
280 μήτηρ δ’ ὄλωλε , καὶ φονεὺς αὐτῆς ἐγώ ,
281 ἀδίκως μέν , ἀλλὰ τἄδικον τοῦτ’ ἔστ’ ἐμόν ·
282 ὃ δ’ ἀγλάισμα δωμάτων ἐμοῦ τ’ ἔφυ ,
283 θυγάτηρ ἄνανδρος πολιὰ παρθενεύεται ·
284 τὼ τοῦ Διὸς δὲ λεγομένω Διοσκόρω
285 οὐκ ἐστόν . ἀλλὰ πάντ’ ἔχουσα δυστυχῆ
286 τοῖς πράγμασιν τέθνηκα , τοῖς δ’ ἔργοισιν οὔ .
287 τὸ δ’ ἔσχατον τοῦτ’ , εἰ μόλοιμεν ἐς πάτραν ,
288 κλῄθροις ἂν εἰργοίμεσθα — τὴν ὑπ’ Ἰλίῳ
289 δοκοῦντες Ἑλένην Μενέλεώ μ’ ἐλθεῖν μέτα .
290 εἰ μὲν γὰρ ἔζη πόσις , ἀνεγνώσθημεν ἂν
291 ἐλθόντες , ἃ φανέρ’ ἦν μόνοις , ἐς ξύμβολα .
292 νῦν δ’ οὔτε τοῦτ’ ἔστ’ οὔτε μὴ σωθῇ ποτε .
293 τί δῆτ’ ἔτι ζῶ ; τίν’ ὑπολείπομαι τύχην ;
294 γάμους ἑλομένη τῶν κακῶν ὑπαλλαγάς ,
295 μετ’ ἀνδρὸς οἰκεῖν βαρβάρου πρὸς πλουσίαν
296 τράπεζαν ἵζουσ’ ; ἀλλ’ ὅταν πόσις πικρὸς
297 ξυνῇ γυναικί , καὶ τὸ σῶμ’ ἐστιν πικρόν .
298 θανεῖν κράτιστον · πῶς θάνοιμ’ ἂν οὐ καλῶς ;
299 [ ἀσχήμονες μὲν ἀγχόναι μετάρσιοι , ]
300 [ κἀν τοῖσι δούλοις δυσπρεπὲς νομίζεται · ]
301 [ σφαγαὶ δ’ ἔχουσιν εὐγενές τι καὶ καλόν , ]
302 [ σμικρὸν δ’ ὁ καιρὸς σάρκ’ ἀπαλλάξαι βίου . ]
303 ἐς γὰρ τοσοῦτον ἤλθομεν βάθος κακῶν ·
304 αἱ μὲν γὰρ ἄλλαι διὰ τὸ κάλλος εὐτυχεῖς
305 γυναῖκες , ἡμᾶς δ’ αὐτὸ τοῦτ’ ἀπώλεσεν .