Θησεύς
1394 ἀνίστασ’ , δύστηνε · δακρύων δ’ ἅλις .
Ἡρακλῆς
1395 οὐκ ἂν δυναίμην · ἄρθρα γὰρ πέπηγέ μου .
Θησεύς
1396 καὶ τοὺς σθένοντας γὰρ καθαιροῦσιν τύχαι .
Ἡρακλῆς
1397 φεῦ ·
αὐτοῦ γενοίμην πέτρος ἀμνήμων κακῶν .
Θησεύς
1398 παῦσαι · δίδου δὲ χεῖρ’ ὑπηρέτῃ φίλῳ .
Ἡρακλῆς
1399 ἀλλ’ αἷμα μὴ σοῖς ἐξομόρξωμαι πέπλοις .
Θησεύς
1400 ἔκμασσε , φείδου μηδέν · οὐκ ἀναίνομαι .
Ἡρακλῆς
1401 παίδων στερηθεὶς παῖδ’ ὅπως ἔχω σ’ ἐμόν .
Θησεύς
1402 δίδου δέρῃ σὴν χεῖρ’ , ὁδηγήσω δ’ ἐγώ .
Ἡρακλῆς
1403 ζεῦγός γε φίλιον · ἅτερος δὲ δυστυχής .
1404 πρέσβυ , τοιόνδ’ ἄνδρα χρὴ κτᾶσθαι φίλον .
Ἀμφιτρύων
1405 γὰρ τεκοῦσα τόνδε πατρὶς εὔτεκνος .
Ἡρακλῆς
1406 Θησεῦ , πάλιν με στρέψον , ὡς ἴδω τέκνα .
Θησεύς
1407 ὡς δὴ τί ; φίλτρον τοῦτ’ ἔχων ῥᾴων ἔσῃ ;
Ἡρακλῆς
1408 ποθῶ · πατρός τε στέρνα προσθέσθαι θέλω .
Ἀμφιτρύων
1409 ἰδοὺ τάδ’ , παῖ · τἀμὰ γὰρ σπεύδεις φίλα .
Θησεύς
1410 οὕτως πόνων σῶν οὐκέτι μνήμην ἔχεις ;
Ἡρακλῆς
1411 ἅπαντ’ ἐλάσσω κεῖνα τῶνδ’ ἔτλην κακά .
Θησεύς
1412 εἴ σ’ ὄψεταί τις θῆλυν ὄντ’ , οὐκ αἰνέσει .
Ἡρακλῆς
1413 ζῶ σοι ταπεινός ; ἀλλὰ πρόσθεν οὐ δοκῶ .