Θησεύς
1057 δέλτος ἥδε κλῆρον οὐ δεδεγμένη
1058 κατηγορεῖ σου πιστά · τοὺς δ’ ὑπὲρ κάρα
1059 φοιτῶντας ὄρνις πόλλ’ ἐγὼ χαίρειν λέγω .
Ἱππόλυτος
1060 θεοί , τί δῆτα τοὐμὸν οὐ λύω στόμα ,
1061 ὅστις γ’ ὑφ’ ὑμῶν , οὓς σέβω , διόλλυμαι ;
1062 οὐ δῆτα · πάντως οὐ πίθοιμ’ ἂν οὕς με δεῖ ,
1063 μάτην δ’ ἂν ὅρκους συγχέαιμ’ οὓς ὤμοσα .
Θησεύς
1064 οἴμοι , τὸ σεμνὸν ὥς μ’ ἀποκτενεῖ τὸ σόν .
1065 οὐκ εἶ πατρῴας ἐκτὸς ὡς τάχιστα γῆς ;
Ἱππόλυτος
1066 ποῖ δῆθ’ τλήμων τρέψομαι ; τίνος ξένων
1067 δόμους ἔσειμι , τῇδ’ ἐπ’ αἰτίᾳ φυγών ;
Θησεύς
1068 ὅστις γυναικῶν λυμεῶνας ἥδεται
1069 ξένους κομίζων καὶ ξυνοικούρους κακῶν .
Ἱππόλυτος
1070 αἰαῖ , πρὸς ἧπαρ · δακρύων [ τ’ ] ἐγγὺς τόδε ,
1071 εἰ δὴ κακός γε φαίνομαι , δοκῶ τέ σοι .
Θησεύς
1072 τότε στενάζειν καὶ προγιγνώσκειν σ’ ἐχρῆν
1073 ὅτ’ ἐς πατρῴαν ἄλοχον ὑβρίζειν ἔτλης .
Ἱππόλυτος
1074 δώματ’ , εἴθε φθέγμα γηρύσαισθέ μοι
1075 καὶ μαρτυρήσαιτ’ εἰ κακὸς πέφυκ’ ἀνήρ .
Θησεύς
1076 ἐς τοὺς ἀφώνους μάρτυρας φεύγεις σοφῶς ·
1077 τὸ δ’ ἔργον οὐ λέγον σε μηνύει κακόν .