Ἰφιγένεια
1222 τούσδ’ ἄρ’ ἐκβαίνοντας ἤδη δωμάτων ὁρῶ ξένους
1223 καὶ θεᾶς κόσμους νεογνούς τ’ ἄρνας , ὡς φόνῳ φόνον
1224 μυσαρὸν ἐκνίψω , σέλας τε λαμπάδων τά τ’ ἄλλ’ ὅσα
1225 προυθέμην ἐγὼ ξένοισι καὶ θεᾷ καθάρσια .
1226 ἐκποδὼν δ’ αὐδῶ πολίταις τοῦδ’ ἔχειν μιάσματος ,
1227 εἴ τις ναῶν πυλωρὸς χεῖρας ἁγνεύει θεοῖς
1228 γάμον στείχει συνάψων τόκοις βαρύνεται ,
1229 φεύγετ’ , ἐξίστασθε , μή τῳ προσπέσῃ μύσος τόδε .
1230 Διὸς Λητοῦς τ’ ἄνασσα παρθέν’ , ἢν νίψω φόνον
1231 τῶνδε καὶ θύσωμεν οὗ χρή , καθαρὸν οἰκήσεις δόμον ,
1232 εὐτυχεῖς δ’ ἡμεῖς ἐσόμεθα . τἄλλα δ’ οὐ λέγουσ’ , ὅμως
1233 τοῖς τὰ πλείον’ εἰδόσιν θεοῖς σοί τε σημαίνω , θεά .