Ἑκάβη
686 αὐτὴ μὲν οὔπω ναὸς εἰσέβην σκάφος ,
687 γραφῇ δ’ ἰδοῦσα καὶ κλύουσ’ ἐπίσταμαι .
688 ναύταις γὰρ ἢν μὲν μέτριος ᾖ χειμὼν φέρειν ,
689 προθυμίαν ἔχουσι σωθῆναι πόνων ,
690 ὁ μὲν παρ’ οἴαχ’ , ὁ δ’ ἐπὶ λαίφεσιν βεβώς ,
691 ὁ δ’ ἄντλον εἴργων ναός · ἢν δ’ ὑπερβάλῃ
692 πολὺς ταραχθεὶς πόντος , ἐνδόντες τύχῃ
693 παρεῖσαν αὑτοὺς κυμάτων δρομήμασιν .
694 οὕτω δὲ κἀγὼ πόλλ’ ἔχουσα πήματα
695 ἄφθογγός εἰμι καὶ παρεῖσ’ ἐῶ στόμα ·
696 νικᾷ γὰρ οὑκ θεῶν με δύστηνος κλύδων .
697 ἀλλ’ , ὦ φίλη παῖ , τὰς μὲν Ἕκτορος τύχας
698 ἔασον · οὐ μὴ δάκρυά νιν σώσῃ τὰ σά ·
699 τίμα δὲ τὸν παρόντα δεσπότην σέθεν ,
700 φίλον διδοῦσα δέλεαρ ἀνδρὶ σῶν τρόπων .
701 κἂν δρᾷς τάδ’ , ἐς τὸ κοινὸν εὐφρανεῖς φίλους
702 καὶ παῖδα τόνδε παιδὸς ἐκθρέψειας ἂν
703 Τροίᾳ μέγιστον ὠφέλημ’ , ἵν’ — εἴ ποτε —
704 ἐκ σοῦ γενόμενοι παῖδες Ἴλιον πάλιν
705 κατοικίσειαν , καὶ πόλις γένοιτ’ ἔτι .
706 ἀλλ’ ἐκ λόγου γὰρ ἄλλος ἐκβαίνει λόγος ,
707 τίν’ αὖ δέδορκα τόνδ’ Ἀχαιϊκὸν λάτριν
708 στείχοντα καινῶν ἄγγελον βουλευμάτων ;