11.34 ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός σου . ὅταν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ , καὶ ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινόν ἐστιν · ἐπὰν δὲ πονηρὸς ᾖ , καὶ τὸ σῶμά σου σκοτεινόν .
11.35 σκόπει οὖν μὴ τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστίν .
11.36 εἰ οὖν τὸ σῶμά σου ὅλον φωτεινόν , μὴ ἔχον ʹμέρος τιʹ σκοτεινόν , ἔσται φωτεινὸν ὅλον ὡς ὅταν ὁ λύχνος τῇ ἀστραπῇ φωτίζῃ σε .
11.37 Ἐν δὲ τῷ λαλῆσαι ἐρωτᾷ αὐτὸν Φαρισαῖος ὅπως ἀριστήσῃ παρ’ αὐτῷ · εἰσελθὼν δὲ ἀνέπεσεν .
11.38 ὁ δὲ Φαρισαῖος ἰδὼν ἐθαύμασεν ὅτι οὐ πρῶτον ἐβαπτίσθη πρὸ τοῦ ἀρίστου .
11.39 εἶπεν δὲ ὁ κύριος πρὸς αὐτόν · Νῦν ὑμεῖς οἱ Φαρισαῖοι τὸ ἔξωθεν τοῦ ποτηρίου καὶ τοῦ πίνακος καθαρίζετε , τὸ δὲ ἔσωθεν ὑμῶν γέμει ἁρπαγῆς καὶ πονηρίας .
11.40 ἄφρονες , οὐχ ὁ ποιήσας τὸ ἔξωθεν καὶ τὸ ἔσωθεν ἐποίησεν ;
11.41 πλὴν τὰ ἐνόντα δότε ἐλεημοσύνην , καὶ ἰδοὺ πάντα καθαρὰ ὑμῖν ἐστιν .
11.42 Ἀλλὰ οὐαὶ ὑμῖν τοῖς Φαρισαίοις , ὅτι ἀποδεκατοῦτε τὸ ἡδύοσμον καὶ τὸ πήγανον καὶ πᾶν λάχανον , καὶ παρέρχεσθε τὴν κρίσιν καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ θεοῦ · ταῦτα δὲ ἔδει ποιῆσαι κἀκεῖνα μὴ παρεῖναι .
11.43 οὐαὶ ὑμῖν τοῖς Φαρισαίοις , ὅτι ἀγαπᾶτε τὴν πρωτοκαθεδρίαν ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ τοὺς ἀσπασμοὺς ἐν ταῖς ἀγοραῖς .
11.44 οὐαὶ ὑμῖν , ὅτι ἐστὲ ὡς τὰ μνημεῖα τὰ ἄδηλα , καὶ οἱ ἄνθρωποι οἱ περιπατοῦντες ἐπάνω οὐκ οἴδασιν .
11.45 Ἀποκριθεὶς δέ τις τῶν νομικῶν λέγει αὐτῷ · Διδάσκαλε , ταῦτα λέγων καὶ ἡμᾶς ὑβρίζεις .