1.20.8 ὁρᾶτε ἐπὶ τοῦ νομίσματος , ὅπου δοκεῖ τι εἶναι πρὸς ἡμᾶς , πῶς καὶ τέχνην ἐξευρήκαμεν καὶ ὅσοις ὁ ἀργυρογνώμων προσχρῆται πρὸς δοκιμασίαν τοῦ νομίσματος , τῇ ὄψει , τῇ ἁφῇ , τῇ ὀσφρασίᾳ , τὰ τελευταῖα τῇ ἀκοῇ ·
1.20.9 ῥήξας τὸ δηνάριον τῷ ψόφῳ προσέχει καὶ οὐχ ἅπαξ ἀρκεῖται ψοφήσαντος , ἀλλʹ ὑπὸ τῆς πολλῆς προσοχῆς μουσικὸς γίνεται .
1.20.10 οὕτως ὅπου διαφέρειν οἰόμεθα τὸ πλανᾶσθαι τοῦ μὴ πλανᾶσθαι , ἐνταῦθα πολλὴν προσοχὴν εἰσφέρομεν εἰς διάκρισιν τῶν διαπλανᾶν δυναμένων ,
1.20.11 ἐπὶ δὲ ταλαιπώρου ἡγεμονικοῦ χάσκοντες καὶ καθεύδοντες , πᾶσαν φαντασίαν παραπροσδεχόμεθα · ἡ γὰρ ζημία οὐ προσπίπτει .
1.20.12 ὅταν οὖν θέλῃς γνῶναι , πῶς ἔχεις περὶ μὲν τἀγαθὰ καὶ κακὰ ἀνειμένως , περὶ τἀδιάφορα δʹ ἐσπευσμένως , ἐπίστησον πῶς ἔχεις πρὸς τὸ ἐκτυφλωθῆναι καὶ πῶς πρὸς τὸ ἐξαπατηθῆναι καὶ γνώσῃ ὅτι μακρὰν εἶ τοῦ ὡς δεῖ πεπονθέναι περὶ ἀγαθῶν καὶ κακῶν .
1.20.13 ἀλλὰ πολλῆς ἔχει χρείαν παρασκευῆς καὶ πόνου πολλοῦ καὶ μαθημάτων . τί οὖν ; ἐλπίζεις ὅτι τὴν μεγίστην τέχνην ἀπὸ ὀλίγων ἔστιν ἀναλαβεῖν ;
1.20.14 καίτοι αὐτὸς μὲν ὁ προηγούμενος λόγος τῶν φιλοσόφων λίαν ἐστὶν ὀλίγος . εἰ θέλεις γνῶναι , ἀνάγνωθι τὰ Ζήνωνος καὶ ὄψει .
1.20.15 τί γὰρ ἔχει μακρὸν εἰπεῖν ὅτι τέλος ἐστὶ τὸ ἕπεσθαι θεοῖς , οὐσία δʹ ἀγαθοῦ χρῆσις οἵα δεῖ φαντασιῶν ;
1.20.16 λέγε τί οὖν ἐστι θεὸς καὶ τί φαντασία ; καὶ τί ἐστι φύσις ἡ ἐπὶ μέρους καὶ τί ἐστι φύσις ἡ τῶν ὅλων ;