2.14.2 ἀξιοῦντος δʹ ἐκείνου εὑρεῖν τὰ ἑξῆς Κόπον ἔχει , ἔφη , πᾶσα τέχνη τῷ ἰδιώτῃ καὶ ἀπείρῳ αὐτῆς , ὅταν παραδιδῶται .
2.14.3 καὶ τὰ μὲν ἀπὸ τῶν τεχνῶν γινόμενα τήν τε χρείαν εὐθὺς ἐνδείκνυται πρὸς γέγονεν καὶ τὰ πλεῖστα αὐτῶν ἔχει τι καὶ ἀγωγὸν καὶ ἐπίχαρι .
2.14.4 καὶ γὰρ σκυτεὺς πῶς μὲν μανθάνει τις παρεῖναι καὶ παρακολουθεῖν ἀτερπές , τὸ δʹ ὑπόδημα χρήσιμον καὶ ἰδεῖν ἄλλως οὐκ ἀηδές .
2.14.5 καὶ τέκτονος μὲν μάθησις ἀνιαρὰ μάλιστα τῷ ἰδιώτῃ παρατυγχάνοντι , τὸ δʹ ἔργον ἐπιδείκνυσι τὴν χρείαν τῆς τέχνης .
2.14.6 πολὺ δὲ μᾶλλον ἐπὶ μουσικῆς ὄψει αὐτό · ἂν γὰρ παρῇς τῷ διδασκομένῳ , φανεῖταί σοι πάντων ἀτερπέστατον τὸ μάθημα , τὰ μέντοι ἀπὸ τῆς μουσικῆς ἡδέα καὶ ἐπιτερπῆ τοῖς ἰδιώταις ἀκούειν .
2.14.7 καὶ ἐνταῦθα τὸ μὲν ἔργον τοῦ φιλοσοφοῦντος τοιοῦτόν τι φανταζόμεθα , ὅτι δεῖ τὴν αὑτοῦ βούλησιν συναρμόσαι τοῖς γινομένοις , ὡς μήτε τι τῶν γινομένων ἀκόντων ἡμῶν γίνεσθαι μήτε τῶν μὴ γινομένων θελόντων ἡμῶν μὴ γίνεσθαι .
2.14.8 ἐξ οὗ περίεστι τοῖς συστησαμένοις αὐτὸ ἐν ὀρέξει μὴ ἀποτυγχάνειν , ἐν ἐκκλίσει δὲ μὴ περιπίπτειν , ἀλύπως , ἀφόβως , ἀταράχως διεξάγειν καθʹ αὑτὸν μετὰ τῶν κοινωνῶν τηροῦντα τὰς σχέσεις τάς τε φυσικὰς καὶ ἐπιθέτους , τὸν υἱόν , τὸν πατέρα , τὸν ἀδελφόν , τὸν πολίτην , τὸν ἄνδρα , τὴν γυναῖκα , τὸν γείτονα , τὸν σύνοδον , τὸν ἄρχοντα , τὸν ἀρχόμενον .