3.22.100 τὸ μὲν γὰρ ἀνεκτικὸν τοσοῦτον ἔχειν δεῖ τὸν Κυνικόν , ὥστʹ αὐτὸν ἀναίσθητον δοκεῖν τοῖς πολλοῖς καὶ λίθον · οὐδεὶς αὐτὸν λοιδορεῖ , οὐδεὶς τύπτει , οὐδεὶς ὑβρίζει · τὸ σωμάτιον δʹ αὐτοῦ δέδωκεν αὐτὸς χρῆσθαι τῷ θέλοντι ὡς βούλεται .
3.22.101 μέμνηται γάρ , ὅτι τὸ χεῖρον ἀνάγκη νικᾶσθαι ὑπὸ τοῦ κρείττονος , ὅπου χεῖρόν ἐστιν , τὸ δὲ σωμάτιον τῶν πολλῶν χεῖρον , τὸ ἀσθενέστερον τῶν ἰσχυροτέρων .
3.22.102 οὐδέποτʹ οὖν εἰς τοῦτον καταβαίνει τὸν ἀγῶνα , ὅπου δύναται νικηθῆναι , ἀλλὰ τῶν ἀλλοτρίων εὐθὺς ἐξίσταται , τῶν δούλων οὐκ ἀντιποιεῖται . ὅπου δὲ προαίρεσις καὶ χρῆσις τῶν φαντασιῶν ,
3.22.103 ἐκεῖ ὄψει , ὅσα ὄμματα ἔχει , ἵνʹ εἴπῃς , ὅτι Ἄργος τυφλὸς ἦν πρὸς αὐτόν .
3.22.104 μή που συγκατάθεσις προπετής , μή που ὁρμὴ εἰκαία , μή που ὄρεξις ἀποτευκτική , μή που ἔκκλισις περιπτωτική , μή που ἐπιβολὴ ἀτελής , μή που μέμψις , μή που ταπείνωσις ἢ φθόνος ;
3.22.105 ὧδε ἡ πολλὴ προσοχὴ καὶ σύντασις , τῶν δʹ ἄλλων ἕνεκα ὕπτιος ῥέγκει · εἰρήνη πᾶσα . λῃστὴς προαιρέσεως οὐ γίνεται , τύραννος οὐ γίνεται .
3.22.106 σωματίου δέ ; ναί . καὶ κτησειδίου ; ναί · καὶ ἀρχῶν καὶ τιμῶν . τί οὖν αὐτῷ τούτων μέλει ; ὅταν οὖν τις διὰ τούτων αὐτὸν ἐκφοβῇ , λέγει αὐτῷ ὕπαγε , ζήτει τὰ παιδία · ἐκείνοις τὰ προσωπεῖα φοβερά ἐστιν , ἐγὼ δʹ οἶδα , ὅτι ὀστράκινά ἐστιν , ἔσωθεν δὲ οὐδὲν ἔχει .