Μενέλαος
309 ἥκω λαβὼν σὸν παῖδ’ , ὃν εἰς ἄλλους δόμους
310 λάθρᾳ θυγατρὸς τῆς ἐμῆς ὑπεξέθου .
311 σὲ μὲν γὰρ ηὔχεις θεᾶς βρέτας σῴσειν τόδε ,
312 τοῦτον δὲ τοὺς κρύψαντας · ἀλλ’ ἐφηυρέθης
313 ἧσσον φρονοῦσα τοῦδε Μενέλεω , γύναι .
314 κεἰ μὴ τόδ’ ἐκλιποῦσ’ ἐρημώσεις πέδον ,
315 ὅδ’ ἀντὶ τοῦ σοῦ σώματος σφαγήσεται .
316 ταῦτ’ οὖν λογίζου , πότερα κατθανεῖν θέλεις
317 τόνδ’ ὀλέσθαι σῆς ἁμαρτίας ὕπερ ,
318 ἣν εἰς ἔμ’ εἴς τε παῖδ’ ἐμὴν ἁμαρτάνεις .