Ἑκάβη
251 οὔκουν κακύνῃ τοῖσδε τοῖς βουλεύμασιν ,
252 ὃς ἐξ ἐμοῦ μὲν ἔπαθες οἷα φῂς παθεῖν ,
253 δρᾷς δ’ οὐδὲν ἡμᾶς εὖ , κακῶς δ’ ὅσον δύνῃ ;
254 ἀχάριστον ὑμῶν σπέρμ’ , ὅσοι δημηγόρους
255 ζηλοῦτε τιμάς · μηδὲ γιγνώσκοισθέ μοι ,
256 οἳ τοὺς φίλους βλάπτοντες οὐ φροντίζετε ,
257 ἢν τοῖσι πολλοῖς πρὸς χάριν λέγητέ τι .
258 ἀτὰρ τί δὴ σόφισμα τοῦθ’ ἡγούμενοι
259 ἐς τήνδε παῖδα ψῆφον ὥρισαν φόνου ;
260 πότερα τὸ χρῆν σφ’ ἐπήγαγ’ ἀνθρωποσφαγεῖν
261 πρὸς τύμβον , ἔνθα βουθυτεῖν μᾶλλον πρέπει ;
262 ἢ τοὺς κτανόντας ἀνταποκτεῖναι θέλων
263 ἐς τήνδ’ Ἀχιλλεὺς ἐνδίκως τείνει φόνον ;
264 ἀλλ’ οὐδὲν αὐτὸν ἥδε γ’ εἴργασται κακόν .
265 Ἑλένην νιν αἰτεῖν χρῆν τάφῳ προσφάγματα ·
266 κείνη γὰρ ὤλεσέν νιν ἐς Τροίαν τ’ ἄγει .
267 εἰ δ’ αἰχμαλώτων χρή τιν’ ἔκκριτον θανεῖν
268 κάλλει θ’ ὑπερφέρουσαν , οὐχ ἡμῶν τόδε ·
269 ἡ Τυνδαρὶς γὰρ εἶδος ἐκπρεπεστάτη ,
270 ἀδικοῦσά θ’ ἡμῶν οὐδὲν ἧσσον ηὑρέθη .
271 τῷ μὲν δικαίῳ τόνδ’ ἁμιλλῶμαι λόγον ·
272 ἃ δ’ ἀντιδοῦναι δεῖ σ’ ἀπαιτούσης ἐμοῦ ,
273 ἄκουσον . ἥψω τῆς ἐμῆς , ὡς φῄς , χερὸς
274 καὶ τῆσδε γραίας προσπίτνων παρηίδος ·
275 ἀνθάπτομαί σου τῶνδε τῶν αὐτῶν ἐγὼ
276 χάριν τ’ ἀπαιτῶ τὴν τόθ’ ἱκετεύω τέ σε ,
277 μή μου τὸ τέκνον ἐκ χερῶν ἀποσπάσῃς ,
278 μηδὲ κτάνητε · τῶν τεθνηκότων ἅλις .
279 ταύτῃ γέγηθα κἀπιλήθομαι κακῶν ·
280 ἥδ’ ἀντὶ πολλῶν ἐστί μοι παραψυχή ,
281 πόλις , τιθήνη , βάκτρον , ἡγεμὼν ὁδοῦ .
282 οὐ τοὺς κρατοῦντας χρὴ κρατεῖν ἃ μὴ χρεών ,
283 οὐδ’ εὐτυχοῦντας εὖ δοκεῖν πράξειν ἀεί ·
284 κἀγὼ γὰρ ἦ ποτ’ , ἀλλὰ νῦν οὐκ εἴμ’ ἔτι ,
285 τὸν πάντα δ’ ὄλβον ἦμαρ ἕν μ’ ἀφείλετο .
286 ἀλλ’ , ὦ φίλον γένειον , αἰδέσθητί με ,
287 οἴκτιρον · ἐλθὼν δ’ εἰς Ἀχαιικὸν στρατὸν
288 παρηγόρησον , ὡς ἀποκτείνειν φθόνος
289 γυναῖκας , ἃς τὸ πρῶτον οὐκ ἐκτείνατε
290 βωμῶν ἀποσπάσαντες , ἀλλ’ ᾠκτίρατε .
291 νόμος δ’ ἐν ὑμῖν τοῖς τ’ ἐλευθέροις ἴσος
292 καὶ τοῖσι δούλοις αἵματος κεῖται πέρι .
293 τὸ δ’ ἀξίωμα , κἂν κακῶς λέγῃ , τὸ σὸν
294 πείσει · λόγος γὰρ ἔκ τ’ ἀδοξούντων ἰὼν
295 κἀκ τῶν δοκούντων αὑτὸς οὐ ταὐτὸν σθένει .