Πολυμήστωρ
997 ἥκιστ’ · ὀναίμην τοῦ παρόντος , γύναι .
Ἑκάβη
998 οἶσθ’ οὖν λέξαι σοί τε καὶ παισὶν θέλω ;
Πολυμήστωρ
999 οὐκ οἶδα · τῷ σῷ τοῦτο σημανεῖς λόγῳ .
Ἑκάβη
1000 ἔστ’ , φιληθεὶς ὡς σὺ νῦν ἐμοὶ φιλῇ
Πολυμήστωρ
1001 τί χρῆμ’ κἀμὲ καὶ τέκν’ εἰδέναι χρεών ;
Ἑκάβη
1002 χρυσοῦ παλαιαὶ Πριαμιδῶν κατώρυχες .
Πολυμήστωρ
1003 ταῦτ’ ἔσθ’ βούλῃ παιδὶ σημῆναι σέθεν ;
Ἑκάβη
1004 μάλιστα , διὰ σοῦ γ’ · εἶ γὰρ εὐσεβὴς ἀνήρ .
Πολυμήστωρ
1005 τί δῆτα τέκνων τῶνδε δεῖ παρουσίας ;
Ἑκάβη
1006 ἄμεινον , ἢν σὺ κατθάνῃς , τούσδ’ εἰδέναι .
Πολυμήστωρ
1007 καλῶς ἔλεξας · τῇδε καὶ σοφώτερον .
Ἑκάβη
1008 οἶσθ’ οὖν Ἀθάνας Ἰλίας ἵνα στέγαι ;
Πολυμήστωρ
1009 ἐνταῦθ’ χρυσός ἐστι ; σημεῖον δὲ τί ;
Ἑκάβη
1010 μέλαινα πέτρα γῆς ὑπερτέλλουσ’ ἄνω .
Πολυμήστωρ
1011 ἔτ’ οὖν τι βούλῃ τῶν ἐκεῖ φράζειν ἐμοί ;
Ἑκάβη
1012 σῶσαί σε χρήμαθ’ οἷς συνεξῆλθον θέλω .
Πολυμήστωρ
1013 ποῦ δῆτα ; πέπλων ἐντὸς κρύψασ’ ἔχεις ;
Ἑκάβη
1014 σκύλων ἐν ὄχλῳ ταῖσδε σῴζεται στέγαις .
Πολυμήστωρ
1015 ποῦ δ’ ; αἵδ’ Ἀχαιῶν ναύλοχοι περιπτυχαί .
Ἑκάβη
1016 ἰδίᾳ γυναικῶν αἰχμαλωτίδων στέγαι .
Πολυμήστωρ
1017 τἄνδον δὲ πιστὰ κἀρσένων ἐρημία ;