Ἑκάβη
1187 Ἀγάμεμνον , ἀνθρώποισιν οὐκ ἐχρῆν ποτε
1188 τῶν πραγμάτων τὴν γλῶσσαν ἰσχύειν πλέον ·
1189 ἀλλ’ , εἴτε χρήστ’ ἔδρασε , χρήστ’ ἔδει λέγειν ,
1190 εἴτ’ αὖ πονηρά , τοὺς λόγους εἶναι σαθρούς ,
1191 καὶ μὴ δύνασθαι τἄδικ’ εὖ λέγειν ποτέ .
1192 σοφοὶ μὲν οὖν εἰσ’ οἱ τάδ’ ἠκριβωκότες ,
1193 ἀλλ’ οὐ δύνανται διὰ τέλους εἶναι σοφοί ,
1194 κακῶς δ’ ἀπώλοντ’ · οὔτις ἐξήλυξέ πω .
1195 καί μοι τὸ μὲν σὸν ὧδε φροιμίοις ἔχει ·
1196 πρὸς τόνδε δ’ εἶμι καὶ λόγοις ἀμείψομαι ·
1197 ὃς φῂς Ἀχαιῶν πόνον ἀπαλλάσσων διπλοῦν
1198 Ἀγαμέμνονός θ’ ἕκατι παῖδ’ ἐμὸν κτανεῖν .
1199 ἀλλ’ , ὦ κάκιστε , πρῶτον οὔποτ’ ἂν φίλον
1200 τὸ βάρβαρον γένοιτ’ ἂν Ἕλλησιν γένος
1201 οὐδ’ ἂν δύναιτο . τίνα δὲ καὶ σπεύδων χάριν
1202 πρόθυμος ἦσθα ; πότερα κηδεύσων τινὰ
1203 ἢ συγγενὴς ὤν , ἢ τίν’ αἰτίαν ἔχων ;
1204 ἢ σῆς ἔμελλον γῆς τεμεῖν βλαστήματα
1205 πλεύσαντες αὖθις ; τίνα δοκεῖς πείσειν τάδε ;
1206 ὁ χρυσός , εἰ βούλοιο τἀληθῆ λέγειν ,
1207 ἔκτεινε τὸν ἐμὸν παῖδα , καὶ κέρδη τὰ σά .
1208 ἐπεὶ δίδαξον τοῦτο · πῶς , ὅτ’ εὐτύχει
1209 Τροία , πέριξ δὲ πύργος εἶχ’ ἔτι πτόλιν ,
1210 ἔζη τε Πρίαμος Ἕκτορός τ’ ἤνθει δόρυ ,
1211 τί δ’ οὐ τότ’ , εἴπερ τῷδ’ ἐβουλήθης χάριν
1212 θέσθαι , τρέφων τὸν παῖδα κἀν δόμοις ἔχων
1213 ἔκτεινας ἢ ζῶντ’ ἦλθες Ἀργείοις ἄγων ;
1214 ἀλλ’ ἡνίχ’ ἡμεῖς οὐκέτ’ ἐσμὲν ἐν φάει —
1215 καπνῷ δ’ ἐσήμην’ ἄστυ — πολεμίων ὕπο ,
1216 ξένον κατέκτας σὴν μολόντ’ ἐφ’ ἑστίαν .
1217 πρὸς τοῖσδε νῦν ἄκουσον , ὡς φανῇς κακός .
1218 χρῆν σ’ , εἴπερ ἦσθα τοῖς Ἀχαιοῖσιν φίλος ,
1219 τὸν χρυσὸν ὃν φῂς οὐ σὸν ἀλλὰ τοῦδ’ ἔχειν
1220 δοῦναι φέροντα πενομένοις τε καὶ χρόνον
1221 πολὺν πατρῴας γῆς ἀπεξενωμένοις ·
1222 σὺ δ’ οὐδὲ νῦν πω σῆς ἀπαλλάξαι χερὸς
1223 τολμᾷς , ἔχων δὲ καρτερεῖς ἔτ’ ἐν δόμοις .
1224 καὶ μὴν τρέφων μὲν ὥς σε παῖδ’ ἐχρῆν τρέφειν
1225 σώσας τε τὸν ἐμόν , εἶχες ἂν καλὸν κλέος ·
1226 ἐν τοῖς κακοῖς γὰρ ἁγαθοὶ σαφέστατοι
1227 φίλοι · τὰ χρηστὰ δ’ αὔθ’ ἕκαστ’ ἔχει φίλους .
1228 εἰ δ’ ἐσπάνιζες χρημάτων , ὃ δ’ εὐτύχει ,
1229 θησαυρὸς ἄν σοι παῖς ὑπῆρχ’ οὑμὸς μέγας ·
1230 νῦν δ’ οὔτ’ ἐκεῖνον ἄνδρ’ ἔχεις σαυτῷ φίλον ,
1231 χρυσοῦ τ’ ὄνησις οἴχεται παῖδές τε σοί ,
1232 αὐτός τε πράσσεις ὧδε . σοὶ δ’ ἐγὼ λέγω ,
1233 Ἀγάμεμνον , εἰ τῷδ’ ἀρκέσεις , κακὸς φανῇ ·
1234 οὔτ’ εὐσεβῆ γὰρ οὔτε πιστὸν οἷς ἐχρῆν ,
1235 οὐχ ὅσιον , οὐ δίκαιον εὖ δράσεις ξένον ·
1236 αὐτὸν δὲ χαίρειν τοῖς κακοῖς σὲ φήσομεν
1237 τοιοῦτον ὄντα [ ... ] δεσπότας δ’ οὐ λοιδορῶ .