Γραῦς
437 τίς πρὸς πύλαισιν ; οὐκ ἀπαλλάξῃ δόμων
438 καὶ μὴ πρὸς αὐλείοισιν ἑστηκὼς πύλαις
439 ὄχλον παρέξεις δεσπόταις ; κατθανῇ
440 Ἕλλην πεφυκώς , οἷσιν οὐκ ἐπιστροφαί .
Μενελέως
441 γραῖα , ταὐτὰ ταῦτ’ ἔπη κἄλλως λέγειν
442 ἔξεστι , πείσομαι γάρ · ἀλλ’ ἄνες λόγον .
Γραῦς
443 ἄπελθ’ · ἐμοὶ γὰρ τοῦτο πρόσκειται , ξένε ,
444 μηδένα πελάζειν τοισίδ’ Ἑλλήνων δόμοις .
Μενελέως
445 · μὴ προσείλει χεῖρα μηδ’ ὤθει βίᾳ .
Γραῦς
446 πείθῃ γὰρ οὐδὲν ὧν λέγω , σὺ δ’ αἴτιος .
Μενελέως
447 ἄγγειλον εἴσω δεσπόταισι τοῖσι σοῖς [ ... ]
Γραῦς
448 πικρῶς ἄρ’ οἶμαί γ’ ἀγγελεῖν τοὺς σοὺς λόγους .
Μενελέως
449 ναυαγὸς ἥκω ξένος , ἀσύλητον γένος .
Γραῦς
450 οἶκον πρὸς ἄλλον νύν τιν’ ἀντὶ τοῦδ’ ἴθι .
Μενελέως
451 οὔκ , ἀλλ’ ἔσω πάρειμι · καὶ σύ μοι πιθοῦ .
Γραῦς
452 ὀχληρὸς ἴσθ’ ὤν · καὶ τάχ’ ὠσθήσῃ βίᾳ .
Μενελέως
453 αἰαῖ · τὰ κλεινὰ ποῦ ’στί μοι στρατεύματα ;
Γραῦς
454 οὐκοῦν ἐκεῖ που σεμνὸς ἦσθ’ , οὐκ ἐνθάδε .
Μενελέως
455 δαῖμον , ὡς ἀνάξι’ ἠτιμώμεθα .
Γραῦς
456 τί βλέφαρα τέγγεις δάκρυσι ; πρὸς τίν’ οἰκτρὸς εἶ ;
Μενελέως
457 πρὸς τὰς πάροιθεν συμφορὰς εὐδαίμονας .
Γραῦς
458 οὔκουν ἀπελθὼν δάκρυα σοῖς δώσεις φίλοις ;