Ἑλένη
1193 δέσποτ’ ἤδη γὰρ τόδ’ ὀνομάζω σ’ ἔπος
1194 ὄλωλα · φροῦδα τἀμὰ κοὐδέν εἰμ’ ἔτι .
Θεοκλύμενος
1195 ἐν τῷ δὲ κεῖσαι συμφορᾶς ; τίς τύχη ;
Ἑλένη
1196 Μενέλαος οἴμοι , πῶς φράσω ; τέθνηκέ μοι .
Θεοκλύμενος
1197 οὐδέν τι χαίρω σοῖς λόγοις , τὰ δ’ εὐτυχῶ .
1198 πῶς { δ’ } οἶσθα ; μῶν σοι Θεονόη λέγει τάδε ;
Ἑλένη
1199 κείνη τε φησὶν τε παρὼν ὅτ’ ὤλλυτο .
Θεοκλύμενος
1200 ἥκει γὰρ ὅστις καὶ τάδ’ ἀγγέλλει σαφῆ ;
Ἑλένη
1201 ἥκει · μόλοι γὰρ οἷ σφ’ ἐγὼ χρῄζω μολεῖν .
Θεοκλύμενος
1202 τίς ἐστι ; ποῦ ’στιν ; ἵνα σαφέστερον μάθω .
Ἑλένη
1203 ὅδ’ ὃς κάθηται τῷδ’ ὑποπτήξας τάφῳ .
Θεοκλύμενος
1204 Ἄπολλον , ὡς ἐσθῆτι δυσμόρφῳ πρέπει .
Ἑλένη
1205 οἴμοι , δοκῶ μὲν κἀμὸν ὧδ’ ἔχειν πόσιν .
Θεοκλύμενος
1206 ποδαπὸς δ’ ὅδ’ ἁνὴρ καὶ πόθεν κατέσχε γῆν ;
Ἑλένη
1207 Ἕλλην , Ἀχαιῶν εἷς ἐμῷ σύμπλους πόσει .
Θεοκλύμενος
1208 θανάτῳ δὲ ποίῳ φησὶ Μενέλεων θανεῖν ;
Ἑλένη
1209 οἰκτρόταθ’ , ὑγροῖσιν ἐν κλυδωνίοις ἁλός .
Θεοκλύμενος
1210 ποῦ βαρβάροισι πελάγεσιν ναυσθλούμενον ;
Ἑλένη
1211 Λιβύης ἀλιμένοις ἐκπεσόντα πρὸς πέτραις .
Θεοκλύμενος
1212 καὶ πῶς ὅδ’ οὐκ ὄλωλε κοινωνῶν πλάτης ;
Ἑλένη
1213 ἐσθλῶν κακίους ἐνίοτ’ εὐτυχέστεροι .