Ἡρακλῆς
1229 Θησεῦ , δέδορκας τόνδ’ ἀγῶν’ ἐμῶν τέκνων ;
Θησεύς
1230 ἤκουσα , καὶ βλέποντι σημαίνεις κακά .
Ἡρακλῆς
1231 τί δῆτά μου κρᾶτ’ ἀνεκάλυψας ἡλίῳ ;
Θησεύς
1232 τί δ’ ; οὐ μιαίνεις θνητὸς ὢν τὰ τῶν θεῶν .
Ἡρακλῆς
1233 φεῦγ’ , ὦ ταλαίπωρ’ , ἀνόσιον μίασμ’ ἐμόν .
Θησεύς
1234 οὐδεὶς ἀλάστωρ τοῖς φίλοις ἐκ τῶν φίλων .
Ἡρακλῆς
1235 ἐπῄνεσ’ · εὖ δράσας δέ σ’ οὐκ ἀναίνομαι .
Θησεύς
1236 ἐγὼ δὲ πάσχων εὖ τότ’ οἰκτίρω σε νῦν .
Ἡρακλῆς
1237 οἰκτρὸς γάρ εἰμι τἄμ’ ἀποκτείνας τέκνα .
Θησεύς
1238 κλαίω χάριν σὴν ἐφ’ ἑτέραισι συμφοραῖς .
Ἡρακλῆς
1239 ηὗρες δέ γ’ ἄλλους ἐν κακοῖσι μείζοσιν ;
Θησεύς
1240 ἅπτῃ κάτωθεν οὐρανοῦ δυσπραξίᾳ .
Ἡρακλῆς
1241 τοιγὰρ παρεσκευάσμεθ’ ὥστε κατθανεῖν .
Θησεύς
1242 δοκεῖς ἀπειλῶν σῶν μέλειν τι δαίμοσιν ;
Ἡρακλῆς
1243 αὔθαδες ὁ θεός , πρὸς δὲ τοὺς θεοὺς ἐγώ .
Θησεύς
1244 ἴσχε στόμ’ , ὡς μὴ μέγα λέγων μεῖζον πάθῃς .
Ἡρακλῆς
1245 γέμω κακῶν δή , κοὐκέτ’ ἔσθ’ ὅπῃ τεθῇ .
Θησεύς
1246 δράσεις δὲ δὴ τί ; ποῖ φέρῃ θυμούμενος ;
Ἡρακλῆς
1247 θανών , ὅθενπερ ἦλθον , εἶμι γῆς ὕπο .
Θησεύς
1248 εἴρηκας ἐπιτυχόντος ἀνθρώπου λόγους .
Ἡρακλῆς
1249 σὺ δ’ ἐκτὸς ὤν γε συμφορᾶς με νουθετεῖς .
Θησεύς
1250 ὁ πολλὰ δὴ τλὰς Ἡρακλῆς λέγει τάδε ;