Ἴων
668 στείχοιμ’ ἄν . ἓν δὲ τῆς τύχης ἄπεστί μοι ·
669 εἰ μὴ γὰρ ἥτις μ’ ἔτεκεν εὑρήσω , πάτερ ,
670 ἀβίωτον ἡμῖν . εἰ δ’ ἐπεύξασθαι χρεών ,
671 ἐκ τῶν Ἀθηνῶν μ’ τεκοῦσ’ εἴη γυνή ,
672 ὥς μοι γένηται μητρόθεν παρρησία .
673 καθαρὰν γὰρ ἤν τις ἐς πόλιν πέσῃ ξένος ,
674 κἂν τοῖς λόγοισιν ἀστὸς , τό γε στόμα
675 δοῦλον πέπαται κοὐκ ἔχει παρρησίαν . [ ... ] [ ... ]