Μήδεια
292 φεῦ φεῦ .
οὐ νῦν με πρῶτον , ἀλλὰ πολλάκις , Κρέον ,
293 ἔβλαψε δόξα μεγάλα τ’ εἴργασται κακά .
294 χρὴ δ’ οὔποθ’ ὅστις ἀρτίφρων πέφυκ’ ἀνὴρ
295 παῖδας περισσῶς ἐκδιδάσκεσθαι σοφούς ·
296 χωρὶς γὰρ ἄλλης ἧς ἔχουσιν ἀργίας
297 φθόνον πρὸς ἀστῶν ἀλφάνουσι δυσμενῆ .
298 σκαιοῖσι μὲν γὰρ καινὰ προσφέρων σοφὰ
299 δόξεις ἀχρεῖος κοὐ σοφὸς πεφυκέναι ·
300 τῶν δ’ αὖ δοκούντων εἰδέναι τι ποικίλον
301 κρείσσων νομισθεὶς ἐν πόλει λυπρὸς φανῇ .
302 ἐγὼ δὲ καὐτὴ τῆσδε κοινωνῶ τύχης .
303 σοφὴ γὰρ οὖσα , τοῖς μέν εἰμ’ ἐπίφθονος ,
304 τοῖς δ’ ἡσυχαία , τοῖς δὲ θατέρου τρόπου ,
305 τοῖς δ’ αὖ προσάντης · εἰμὶ δ’ οὐκ ἄγαν σοφή .
306 σὺ δ’ οὖν φοβῇ με · μὴ τί πλημμελὲς πάθῃς ;
307 οὐχ ὧδ’ ἔχει μοι μὴ τρέσῃς ἡμᾶς , Κρέον
308 ὥστ’ ἐς τυράννους ἄνδρας ἐξαμαρτάνειν .
309 σὺ γὰρ τί μ’ ἠδίκηκας ; ἐξέδου κόρην
310 ὅτῳ σε θυμὸς ἦγεν . ἀλλ’ ἐμὸν πόσιν
311 μισῶ · σὺ δ’ , οἶμαι , σωφρονῶν ἔδρας τάδε .
312 καὶ νῦν τὸ μὲν σὸν οὐ φθονῶ καλῶς ἔχειν ·
313 νυμφεύετ’ , εὖ πράσσοιτε · τήνδε δὲ χθόνα
314 ἐᾶτέ μ’ οἰκεῖν . καὶ γὰρ ἠδικημένοι
315 σιγησόμεσθα , κρεισσόνων νικώμενοι .