Ἰφιγένεια
467 εἶἑν ·
τὰ τῆς θεοῦ μὲν πρῶτον ὡς καλῶς ἔχῃ
468 φροντιστέον μοι . μέθετε τῶν ξένων χέρας ,
469 ὡς ὄντες ἱεροὶ μηκέτ’ ὦσι δέσμιοι .
470 ναοῦ δ’ ἔσω στείχοντες εὐτρεπίζετε
471 χρὴ ’πὶ τοῖς παροῦσι καὶ νομίζεται .
472 φεῦ ·
τίς ἆρα μήτηρ τεκοῦσ’ ὑμᾶς ποτε
473 πατήρ τ’ ; ἀδελφή τ’ , εἰ γεγῶσα τυγχάνει
474 οἵων στερεῖσα διπτύχων νεανιῶν
475 ἀνάδελφος ἔσται . τὰς τύχας τίς οἶδ’ ὅτῳ
476 τοιαίδ’ ἔσονται ; πάντα γὰρ τὰ τῶν θεῶν
477 ἐς ἀφανὲς ἕρπει , κοὐδὲν οἶδ’ οὐδεὶς κακὸν
{ [ ... ] }
478 γὰρ τύχη παρήγαγ’ ἐς τὸ δυσμαθές .
479 πόθεν ποθ’ ἥκετ’ , ταλαίπωροι ξένοι ;
480 ὡς διὰ μακροῦ μὲν τήνδ’ ἐπλεύσατε χθόνα ,
481 μακρὸν δ’ ἀπ’ οἴκων χρόνον ἔσεσθ’ ἀεὶ κάτω .