12.24 κατανοήσατε τοὺς κόρακας ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν , οἷς οὐκ ἔστιν ταμεῖον οὐδὲ ἀποθήκη , καὶ ὁ θεὸς τρέφει αὐτούς · πόσῳ μᾶλλον ὑμεῖς διαφέρετε τῶν πετεινῶν .
12.25 τίς δὲ ἐξ ὑμῶν μεριμνῶν δύναται ʹἐπὶ τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ προσθεῖναιʹ πῆχυν ;
12.26 εἰ οὖν οὐδὲ ἐλάχιστον δύνασθε , τί περὶ τῶν λοιπῶν μεριμνᾶτε ;
12.27 κατανοήσατε τὰ κρίνα πῶς αὐξάνει · οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει · λέγω δὲ ὑμῖν , οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὐτοῦ περιεβάλετο ὡς ἓν τούτων .
12.28 εἰ δὲ ʹἐν ἀγρῷ τὸν χόρτον ὄντα σήμερονʹ καὶ αὔριον εἰς κλίβανον βαλλόμενον ὁ θεὸς οὕτως ἀμφιέζει , πόσῳ μᾶλλον ὑμᾶς , ὀλιγόπιστοι .
12.29 καὶ ὑμεῖς μὴ ζητεῖτε τί φάγητε καὶ τί πίητε , καὶ μὴ μετεωρίζεσθε ,
12.30 ταῦτα γὰρ πάντα τὰ ἔθνη τοῦ κόσμου ἐπιζητοῦσιν , ὑμῶν δὲ ὁ πατὴρ οἶδεν ὅτι χρῄζετε τούτων .
12.31 πλὴν ζητεῖτε τὴν βασιλείαν αὐτοῦ , καὶ ταῦτα προστεθήσεται ὑμῖν .
12.32 Μὴ φοβοῦ , τὸ μικρὸν ποίμνιον , ὅτι εὐδόκησεν ὁ πατὴρ ὑμῶν δοῦναι ὑμῖν τὴν βασιλείαν .
12.33 πωλήσατε τὰ ὑπάρχοντα ὑμῶν καὶ δότε ἐλεημοσύνην · ποιήσατε ἑαυτοῖς βαλλάντια μὴ παλαιούμενα , θησαυρὸν ἀνέκλειπτον ἐν τοῖς οὐρανοῖς , ὅπου κλέπτης οὐκ ἐγγίζει οὐδὲ σὴς διαφθείρει ·
12.34 ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν , ἐκεῖ καὶ ἡ καρδία ὑμῶν ἔσται .
12.35 Ἔστωσαν ὑμῶν αἱ ὀσφύες περιεζωσμέναι καὶ οἱ λύχνοι καιόμενοι ,
12.36 καὶ ὑμεῖς ὅμοιοι ἀνθρώποις προσδεχομένοις τὸν κύριον ἑαυτῶν πότε ἀναλύσῃ ἐκ τῶν γάμων , ἵνα ἐλθόντος καὶ κρούσαντος εὐθέως ἀνοίξωσιν αὐτῷ .