16.1 Ἔλεγεν δὲ καὶ πρὸς τοὺς μαθητάς · Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος ὃς εἶχεν οἰκονόμον , καὶ οὗτος διεβλήθη αὐτῷ ὡς διασκορπίζων τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ .
16.2 καὶ φωνήσας αὐτὸν εἶπεν αὐτῷ · Τί τοῦτο ἀκούω περὶ σοῦ ; ἀπόδος τὸν λόγον τῆς οἰκονομίας σου , οὐ γὰρ δύνῃ ἔτι οἰκονομεῖν .
16.3 εἶπεν δὲ ἐν ἑαυτῷ ὁ οἰκονόμος · Τί ποιήσω ὅτι ὁ κύριός μου ἀφαιρεῖται τὴν οἰκονομίαν ἀπ’ ἐμοῦ ; σκάπτειν οὐκ ἰσχύω , ἐπαιτεῖν αἰσχύνομαι ·
16.4 ἔγνων τί ποιήσω , ἵνα ὅταν μετασταθῶ ἐκ τῆς οἰκονομίας δέξωνταί με εἰς τοὺς οἴκους ἑαυτῶν .
16.5 καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα ἕκαστον τῶν χρεοφειλετῶν τοῦ κυρίου ἑαυτοῦ ἔλεγεν τῷ πρώτῳ · Πόσον ὀφείλεις τῷ κυρίῳ μου ;
16.6 ὁ δὲ εἶπεν · Ἑκατὸν βάτους ἐλαίου · ʹὁ δὲʹ εἶπεν αὐτῷ · Δέξαι σου ʹτὰ γράμματαʹ καὶ καθίσας ταχέως γράψον πεντήκοντα .
16.7 ἔπειτα ἑτέρῳ εἶπεν · Σὺ δὲ πόσον ὀφείλεις ; ὁ δὲ εἶπεν · Ἑκατὸν κόρους σίτου · λέγει αὐτῷ · Δέξαι σου ʹτὰ γράμματαʹ καὶ γράψον ὀγδοήκοντα .
16.8 καὶ ἐπῄνεσεν ὁ κύριος τὸν οἰκονόμον τῆς ἀδικίας ὅτι φρονίμως ἐποίησεν · ὅτι οἱ υἱοὶ τοῦ αἰῶνος τούτου φρονιμώτεροι ὑπὲρ τοὺς υἱοὺς τοῦ φωτὸς εἰς τὴν γενεὰν τὴν ἑαυτῶν εἰσιν .
16.9 καὶ ἐγὼ ὑμῖν λέγω , ʹἑαυτοῖς ποιήσατεʹ φίλους ἐκ τοῦ μαμωνᾶ τῆς ἀδικίας , ἵνα ὅταν ἐκλίπῃ δέξωνται ὑμᾶς εἰς τὰς αἰωνίους σκηνάς .
16.10 Ὁ πιστὸς ἐν ἐλαχίστῳ καὶ ἐν πολλῷ πιστός ἐστιν , καὶ ὁ ἐν ἐλαχίστῳ ἄδικος καὶ ἐν πολλῷ ἄδικός ἐστιν .