22.18 λέγω γὰρ ὑμῖν , οὐ μὴ πίω ἀπὸ τοῦ ʹνῦν ἀπὸ τοῦʹ γενήματος τῆς ἀμπέλου ἕως οὗ ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ ἔλθῃ .
22.19 καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασεν καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων · Τοῦτό ἐστιν τὸ σῶμά μου ʹ [ τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον · τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν .
22.20 ʹ καὶ τὸ ποτήριον ὡσαύτως ʹ μετὰ τὸ δειπνῆσαι , λέγων · Τοῦτο τὸ ποτήριον ἡ καινὴ διαθήκη ἐν τῷ αἵματί μου , τὸ ὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυννόμενον ] ʹ .
22.21 πλὴν ἰδοὺ ἡ χεὶρ τοῦ παραδιδόντος με μετ’ ἐμοῦ ἐπὶ τῆς τραπέζης ·
22.22 ʹὅτι ὁ υἱὸς μὲνʹ τοῦ ἀνθρώπου ʹκατὰ τὸ ὡρισμένον πορεύεταιʹ , πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι’ οὗ παραδίδοται .
22.23 καὶ αὐτοὶ ἤρξαντο συζητεῖν πρὸς ἑαυτοὺς τὸ τίς ἄρα εἴη ἐξ αὐτῶν ὁ τοῦτο μέλλων πράσσειν .
22.24 Ἐγένετο δὲ καὶ φιλονεικία ἐν αὐτοῖς , τὸ τίς αὐτῶν δοκεῖ εἶναι μείζων .
22.25 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς · Οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν κυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ ἐξουσιάζοντες αὐτῶν εὐεργέται καλοῦνται .
22.26 ὑμεῖς δὲ οὐχ οὕτως , ἀλλ’ ὁ μείζων ἐν ὑμῖν γινέσθω ὡς ὁ νεώτερος , καὶ ὁ ἡγούμενος ὡς ὁ διακονῶν ·
22.27 τίς γὰρ μείζων , ὁ ἀνακείμενος ἢ ὁ διακονῶν ; οὐχὶ ὁ ἀνακείμενος ; ἐγὼ δὲ ʹἐν μέσῳ ὑμῶν εἰμιʹ ὡς ὁ διακονῶν .
22.28 Ὑμεῖς δέ ἐστε οἱ διαμεμενηκότες μετ’ ἐμοῦ ἐν τοῖς πειρασμοῖς μου ·
22.29 κἀγὼ διατίθεμαι ὑμῖν , καθὼς διέθετό μοι ὁ πατήρ μου βασιλείαν ,