26.9 ἔπειτα διότι πάντ ̓ ἔχει ὅσαπερ ἐποποιία·
26.10 καὶ γὰρ τῷ μέτρῳ ἔξεστι χρῆσθαι , καὶ ἔτι οὐ μικρὸν μέρος τὴν μουσικὴν καὶ τὴν ὄψιν ἔχει , δι ̓ ἧς αἱ ἡδοναὶ συνίστανται ἐναργέστατα .
26.11 εἶτα καὶ τὸ ἐναργὲς ἔχει καὶ ἐν τῇ ἀναγνωρίσει καὶ ἐπὶ τῶν ἔργων .
26.12 ἔτι τῷ ἐν ἐλάττονι μήκει τὸ τέλος τῆς μιμήσεως εἶναι· τὸ γὰρ ἀθροώτερον ἥδιον πολλῷ κεκραμένον τῷ χρόνῳ , λέγω δὲ οἷον εἴ τις τὸν Οἰδίπουν θείη τὸν Σοφοκλέους ἐν ἔπεσιν ὅσοις Ἰλιάς .
26.13 ἔτι ἧττον μία ὁποιαοῦν μίμησις τῶν ἐποποιῶν . Σημεῖον δέ· ἐκ γὰρ ὁποιασοῦν μιμήσεως πλείους τραγῳδίαι γίνονται . Ὥστ ̓ ἐὰν μὲν ἕνα μῦθον ποιῶσιν , ἀνάγκη βραχέα δεικνύμενον μύουρον φαίνεσθαι , ἀκολουθοῦντα τῷ τοῦ μέτρου μήκει ὑδαρῆ . Ἐὰν δὲ πλείους , λέγω δὲ οἷον ἐὰν ἐκ πλειόνων πράξεων συγκειμένη , οὐ μία ,
26.14 ὥσπερ Ἰλιὰς ἔχει πολλὰ τοιαῦτα μέρη καὶ Ὀδύσσεια , καὶ καθ ̓ ἑαυτὰ ἔχει μέγεθος· καίτοι ταῦτα τὰ ποιήματα συνέστηκεν ὡς ἐνδέχεται ἄριστα , καὶ ὅτι μάλιστα μιᾶς πράξεως μίμησίς ἐστιν .
26.15 εἰ οὖν τούτοις τε διαφέρει πᾶσι καὶ ἔτι τῷ τῆς τέχνης ἔργῳ ( δεῖ γὰρ οὐ τὴν τυχοῦσαν ἡδονὴν ποιεῖν αὐτὰς ἀλλὰ τὴν εἰρημένην ) , φανερὸν ὅτι κρείττων ἂν εἴη μᾶλλον τοῦ τέλους τυγχάνουσα τῆς ἐποποιίας .