1.29.60 ἐπεὶ χωρὶς τούτων ἄγαγέ μοι τὸν Καίσαρα καὶ ὄψει πῶς εὐσταθῶ . ὅταν δὲ μετὰ τούτων ἔλθῃ βροντῶν καὶ ἀστράπτων , ἐγὼ δὲ ταῦτα φοβῶμαι , τί ἄλλο ἢ ἐπέγνωκα τὸν κύριον ὡς ὁ δραπέτης ;
1.29.61 μέχρι δʹ ἂν οὗ τινα ἀνοχὴν ἀπὸ τούτων ἔχω , ὡς δραπέτης ἐφίσταται θεάτρῳ οὕτως κἀγώ · λούομαι , πίνω , ᾁδω , πάντα δὲ μετὰ φόβου καὶ ταλαιπωρίας .
1.29.62 ἐὰν δʹ ἐμαυτὸν ἀπολύσω τῶν δεσποτῶν , τοῦτʹ ἔστιν ἐκείνων , διʹ ἃ οἱ δεσπόται εἰσὶ φοβεροί , ποῖον ἔτι πρᾶγμα ἔχω , ποῖον ἔτι κύριον ;
1.29.63 τί οὖν ; κηρύσσειν δεῖ ταῦτα πρὸς πάντας ; — οὔ , ἀλλὰ τοῖς ἰδιώταις συμπεριφέρεσθαι καὶ λέγειν οὗτος ὃ αὑτῷ ἀγαθὸν οἴεται τοῦτο κἀμοὶ συμβουλεύει · συγγιγνώσκω αὐτῷ .
1.29.64 καὶ γὰρ Σωκράτης συνεγίγνωσκεν τῷ ἐπὶ τῆς φυλακῆς κλάοντι , ὅτι ἔμελλεν πίνειν τὸ φάρμακον , καὶ λέγει ὡς γενναίως ἡμᾶς ἀποδεδάκρυκεν .
1.29.65 μή τι οὖν ἐκείνῳ λέγει ὅτι διὰ τοῦτο τὰς γυναῖκας ἀπελύσαμεν ; ἀλλὰ τοῖς γνωρίμοις , τοῖς δυναμένοις αὐτὰ ἀκοῦσαι · ἐκείνῳ δὲ συμπεριφέρεται ὡς παιδίῳ .
1.30.head τί δεῖ πρόχειρον ἔχειν ἐν ταῖς περιστάσεσιν .
1.30.1 ὅταν εἰσίῃς πρός τινα τῶν ὑπερεχόντων , μέμνησο ὅτι καὶ ἄλλος ἄνωθεν βλέπει τὰ γιγνόμενα καὶ ὅτι ἐκείνῳ σε δεῖ μᾶλλον ἀρέσκειν ἢ τούτῳ .
1.30.2 ἐκεῖνος οὖν σου πυνθάνεται φυγὴν καὶ φυλακὴν καὶ δεσμὰ καὶ θάνατον καὶ ἀδοξίαν τί ἔλεγες ἐν τῇ σχολῇ ; ἐγὼ ἀδιάφορα .