2.11.13 ἴδʹ ἀρχὴ φιλοσοφίας · αἴσθησις μάχης τῆς πρὸς ἀλλήλους τῶν ἀνθρώπων καὶ ζήτησις τοῦ παρʹ ὃ γίνεται ἡ μάχη καὶ κατάγνωσις καὶ ἀπιστία πρὸς τὸ ψιλῶς δοκοῦν , ἔρευνα δέ τις περὶ τὸ δοκοῦν εἰ ὀρθῶς δοκεῖ καὶ εὕρεσις κανόνος τινός , οἷον ἐπὶ βαρῶν τὸν ζυγὸν εὕρομεν , οἷον ἐπὶ εὐθέων καὶ στρεβλῶν τὴν στάθμην .
2.11.14 — τοῦτʹ ἔστιν ἀρχὴ φιλοσοφίας ; πάντα καλῶς ἔχει τὰ δοκοῦντα ἅπασι ; — καὶ πῶς δυνατὸν τὰ μαχόμενα καλῶς ἔχειν ; οὐκοῦν οὐ πάντα , ἀλλὰ τὰ ἡμῖν δοκοῦντα .
2.11.15 τί μᾶλλον ἢ τὰ Σύροις , τί μᾶλλον ἢ τὰ Αἰγυπτίοις , τί μᾶλλον ἢ τὰ ἐμοὶ φαινόμενα ἢ τὰ τῷ δεῖνι ; — οὐδὲν μᾶλλον . — οὐκ ἄρα ἀρκεῖ τὸ δοκοῦν ἑκάστῳ πρὸς τὸ εἶναι · οὐδὲ γὰρ ἐπὶ βαρῶν ἢ μέτρων ψιλῇ τῇ ἐμφάσει ἀρκούμεθα , ἀλλὰ κανόνα τινὰ ἐφʹ ἑκάστου εὕρομεν .
2.11.16 ἐνταῦθʹ οὖν οὐδεὶς κανὼν ἀνωτέρω τοῦ δοκεῖν ; καὶ πῶς οἷόν τε ἀτέκμαρτα εἶναι καὶ ἀνεύρετα τὰ ἀναγκαιότατα ἐν ἀνθρώποις ; — ἔστιν οὖν .
2.11.17 — καὶ διὰ τί οὐ ζητοῦμεν αὐτὸν καὶ ἀνευρίσκομεν καὶ ἀνευρόντες λοιπὸν ἀπαραβάτως χρώμεθα δίχα αὐτοῦ μηδὲ τὸν δάκτυλον ἐκτείνοντες ;
2.11.18 τοῦτο γάρ , οἶμαι , ἐστὶν ὃ εὑρεθὲν ἀπαλλάσσει μανίας τοὺς μόνῳ τῷ δοκεῖν μέτρῳ πάντων χρωμένους , ἵνα λοιπὸν ἀπό τινων γνωρίμων καὶ διευκρινημένων ὁρμώμενοι χρώμεθα ἐπὶ τῶν ἐπὶ μέρους διηρθρωμέναις ταῖς προλήψεσι . τίς ὑποπέπτωκεν οὐσία περὶ ἧς ζητοῦμεν ;
2.11.19 — ἡδονή .