2.12.4 καὶ σὺ δεῖξον αὐτῷ τὴν ἀλήθειαν καὶ ὄψει ὅτι ἀκολουθεῖ . μέχρι δʹ ἂν οὗ μὴ δεικνύῃς , μὴ ἐκείνου καταγέλα , ἀλλὰ μᾶλλον αἰσθάνου τῆς ἀδυναμίας τῆς αὑτοῦ .
2.12.5 πῶς οὖν ἐποίει Σωκράτης ; αὐτὸν ἠνάγκαζεν τὸν προσδιαλεγόμενον αὐτῷ μαρτυρεῖν , ἄλλου δʹ οὐδενὸς ἐδεῖτο μάρτυρος . τοιγαροῦν ἐξῆν αὐτῷ λέγειν ὅτι τοὺς μὲν ἄλλους ἐῶ χαίρειν , ἀεὶ δὲ τῷ ἀντιλέγοντι ἀρκοῦμαι μάρτυρι · καὶ τοὺς μὲν ἄλλους οὐκ ἐπιψηφίζω , τὸν δὲ προσδιαλεγόμενον μόνον .
2.12.6 οὕτω γὰρ ἐναργῆ ἐτίθει τὰ ἀπὸ τῶν ἐννοιῶν , ὥστε πάνθʹ ὁντιναοῦν συναισθανόμενον τῆς μάχης ἀναχωρεῖν ἀπʹ αὐτῆς .
2.12.7 ἆρά γε ὁ φθονῶν χαίρει ; — οὐδαμῶς , ἀλλὰ μᾶλλον λυπεῖται . ἀπὸ τοῦ ἐναντίου ἐκίνησε τὸν πλησίον . τί δʹ ; ἐπὶ κακοῖς δοκεῖ σοι εἶναι λύπη ὁ φθόνος ; καὶ τί ὁ φθόνος ἐστὶ κακῶν ;
2.12.8 οὐκοῦν ἐκεῖνον ἐποίησεν εἰπεῖν ὅτι λύπη ἐστὶν ἐπʹ ἀγαθοῖς ὁ φθόνος . τί δέ ; φθονοίη ἄν τις τοῖς οὐδὲν πρὸς αὐτόν ;
2.12.9 — οὐδαμῶς . καὶ οὕτως ἐκπεπληρωκὼς τὴν ἔννοιαν καὶ διηρθρωκὼς ἀπηλλάσσετο , οὐ λέγων ὅτι ὅρισαί μοι τὸν φθόνον , εἶτα ὁρισαμένου κακῶς ὡρίσω · οὐ γὰρ ἀντακολουθεῖ τῷ κεφαλαιώδει τὸ ὁρικόν ·
2.12.10 ῥήματα τεχνικὰ καὶ διὰ τοῦτο τοῖς ἰδιώταις φορτικὰ καὶ δυσπαρακολούθητα , ὧν ἡμεῖς ἀποστῆναι οὐ δυνάμεθα .
2.12.11 ἐξ ὧν δʹ αὐτὸς ὁ ἰδιώτης ἐπακολουθῶν ταῖς αὑτοῦ φαντασίαις παραχωρῆσαι δύναιτʹ ἄν τι ἢ ἀθετῆσαι , οὐδαμῶς διὰ τούτων αὐτὸν κινῆσαι δυνάμεθα .