2.22.11 βάλε κορασίδιον κομψὸν καὶ αὐτὸ ὁ γέρων φίλει κἀκεῖνος ὁ νέος · ἂν δέ , δοξάριον . ἂν δὲ κινδυνεῦσαι δέῃ , ἐρεῖς τὰς φωνὰς τὰς τοῦ Ἀδμήτου πατρός · χαίρεις ὁρῶν φῶς , πατέρα δʹ οὐ χαίρειν δοκεῖς ; θέλεις βλέπειν φῶς , πατέρα δʹ οὐ θέλειν δοκεῖς ; οἴει ὅτι ἐκεῖνος οὐκ ἐφίλει τὸ ἴδιον παιδίον ,
2.22.12 ὅτε μικρὸν ἦν , οὐδὲ πυρέσσοντος αὐτοῦ ἠγωνία οὐδʹ ἔλεγεν πολλάκις ὅτι ὤφελον ἐγὼ μᾶλλον ἐπύρεσσον ; εἶτα ἐλθόντος τοῦ πράγματος καὶ ἐγγίσαντος ὅρα οἵας φωνὰς ἀφιᾶσιν .
2.22.13 ὁ Ἐτεοκλῆς καὶ ὁ Πολυνείκης οὐκ ἦσαν ἐκ τῆς αὐτῆς μητρὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ πατρός ; οὐκ ἦσαν συντεθραμμένοι , συμβεβιωκότες , συμπεπωκότες , συγκεκοιμημένοι , πολλάκις ἀλλήλους καταπεφιληκότες ; ὥστʹ εἴ τις οἶμαι εἶδεν αὐτούς , κατεγέλασεν ἂν τῶν φιλοσόφων ἐφʹ οἷς περὶ φιλίας παραδοξολογοῦσιν .
2.22.14 ἀλλʹ ἐμπεσούσης εἰς τὸ μέσον ὥσπερ κρέως τῆς τυραννίδος ὅρα οἷα λέγουσι · ποῦ ποτε στήσῃ πρὸ πύργων ; — ὡς τί μʹ † ἐρωτᾷς τῷδʹ † ; — ἀντιτάξομαι κτενῶν σε . — κἀμὲ τοῦδʹ ἔρως ἔχει . καὶ εὔχονται εὐχὰς τοιάσδε .
2.22.15 καθόλου γὰρ — μὴ ἐξαπατᾶσθε — πᾶν ζῷον οὐδενὶ οὕτως ᾠκείωται ὡς τῷ ἰδίῳ συμφέροντι . ὅ τι ἂν οὖν πρὸς τοῦτο φαίνηται αὐτῷ ἐμποδίζειν , ἄν τʹ ἀδελφὸς ᾖ τοῦτο ἄν τε πατὴρ ἄν τε τέκνον ἄν τʹ ἐρώμενος ἄν τʹ ἐραστής , μισεῖ , προβάλλεται , καταρᾶται .