4.1.128 ἄγε οὖν ἐπέλθωμεν τὰ ὡμολογημένα . ὁ ἀκώλυτος ἄνθρωπος ἐλεύθερος , ᾧ πρόχειρα τὰ πράγματα ὡς βούλεται . ὃν δʹ ἔστιν ἢ κωλῦσαι ἢ ἀναγκάσαι ἢ ἐμποδίσαι ἢ ἄκοντα εἴς τι ἐμβαλεῖν , δοῦλός ἐστιν .
4.1.129 τίς δʹ ἀκώλυτος ; ὁ μηδενὸς τῶν ἀλλοτρίων ἐφιέμενος . τίνα δʹ ἀλλότρια ; ἃ οὐκ ἔστιν ἐφʹ ἡμῖν οὔτʹ ἔχειν οὔτε μὴ ἔχειν οὔτε ποιὰ ἔχειν ἢ πῶς ἔχοντα .
4.1.130 οὐκοῦν τὸ σῶμα ἀλλότριον , τὰ μέρη αὐτοῦ ἀλλότρια , ἡ κτῆσις ἀλλοτρία . ἂν οὖν τινι τούτων ὡς ἰδίῳ προσπαθῇς , δώσεις δίκας ἃς ἄξιον τὸν τῶν ἀλλοτρίων ἐφιέμενον .
4.1.131 αὕτη ἡ ὁδὸς ἐπʹ ἐλευθερίαν ἄγει , αὕτη μόνη ἀπαλλαγὴ δουλείας , μόνῃ τὸ δυνηθῆναί ποτʹ εἰπεῖν ἐξ ὅλης ψυχῆς τὸ ἄγου δέ μʹ , ὦ Ζεῦ , καὶ σύ γʹ ἡ Πεπρωμένη , ὅποι ποθʹ ὑμῖν εἰμι διατεταγμένος .
4.1.132 ἀλλὰ τί λέγεις , φιλόσοφε ; καλεῖ σε ὁ τύραννος ἐροῦντά τι ὧν οὐ πρέπει σοι . λέγεις ἢ οὐ λέγεις ; εἰπέ μοι . — ἄφες σκέψωμαι . — νῦν σκέψῃ ; ὅτε δʹ ἐν τῇ σχολῇ ἦς , τί ἐσκέπτου ; οὐκ ἐμελέτας , τίνα ἐστὶ τὰ ἀγαθὰ καὶ τὰ κακὰ καὶ τίνα οὐδέτερα ; — Ἐσκεπτόμην . — τίνα οὖν ἤρεσκεν ὑμῖν ;