Χρεμύλος
222 ἀλλ’ ἴθι σὺ μὲν ταχέως δραμών
Καρίων
τί δρῶ ; λέγε .
Χρεμύλος
223 τοὺς ξυγγεώργους κάλεσον , εὑρήσεις δ’ ἴσως
224 ἐν τοῖς ἀγροῖς αὐτοὺς ταλαιπωρουμένους ,
225 ὅπως ἂν ἴσον ἕκαστος ἐνταυθοῖ παρὼν
226 ἡμῖν μετάσχῃ τοῦδε τοῦ Πλούτου μέρος .
Καρίων
227 καὶ δὴ βαδίζω · τουτοδὶ τὸ κρεᾴδιον
228 τῶν ἔνδοθέν τις εἰσενεγκάτω λαβών .
Χρεμύλος
229 ἐμοὶ μελήσει τοῦτό γ’ · ἀλλ’ ἀνύσας τρέχε .
230 σὺ δ’ κράτιστε Πλοῦτε πάντων δαιμόνων
231 εἴσω μετ’ ἐμοῦ δεῦρ’ εἴσιθ’ · γὰρ οἰκία
232 αὕτη ’στὶν ἣν δεῖ χρημάτων σε τήμερον
233 μεστὴν ποιῆσαι καὶ δικαίως κἀδίκως .
Πλοῦτος
234 ἀλλ’ ἄχθομαι μὲν εἰσιὼν νὴ τοὺς θεοὺς
235 εἰς οἰκίαν ἑκάστοτ’ ἀλλοτρίαν πάνυ ·
236 ἀγαθὸν γὰρ ἀπέλαυσ’ οὐδὲν αὐτοῦ πώποτε .
237 ἢν μὲν γὰρ ὡς φειδωλὸν εἰσελθὼν τύχω ,
238 εὐθὺς κατώρυξέν με κατὰ τῆς γῆς κάτω ·
239 κἄν τις προσέλθῃ χρηστὸς ἄνθρωπος φίλος
240 αἰτῶν λαβεῖν τι σμικρὸν ἀργυρίδιον ,
241 ἔξαρνός ἐστι μηδ’ ἰδεῖν με πώποτε .
242 ἢν δ’ ὡς παραπλῆγ’ ἄνθρωπον εἰσελθὼν τύχω ,
243 πόρναισι καὶ κύβοισι παραβεβλημένος
244 γυμνὸς θύραζ’ ἐξέπεσον ἐν ἀκαρεῖ χρόνου .