14 ἐπειδὴ δὲ ἦν πρὸς ἡμέραν , ἧκεν ἐκείνη καὶ τὴν θύραν ἀνέῳξεν . ἐρομένου δέ μου τί αἱ θύραι νύκτωρ ψοφοῖεν , ἔφασκε τὸν λύχνον ἀποσβεσθῆναι τὸν παρὰ τῷ παιδίῳ , εἶτα ἐκ τῶν γειτόνων ἐνάψασθαι . ἐσιώπων ἐγὼ καὶ ταῦτα οὕτως ἔχειν ἡγούμην . ἔδοξε δέ μοι , ἄνδρες , τὸ πρόσωπον ἐψιμυθιῶσθαι , τοῦ ἀδελφοῦ τεθνεῶτος οὔπω τριάκονθ’ ἡμέρας · ὅμως δ’ οὐδ’ οὕτως οὐδὲν εἰπὼν περὶ τοῦ πράγματος ἐξελθὼν ᾠχόμην ἔξω σιωπῇ .
15 μετὰ δὲ ταῦτα , ἄνδρες , χρόνου μεταξὺ διαγενομένου καὶ ἐμοῦ πολὺ ἀπολελειμμένου τῶν ἐμαυτοῦ κακῶν , προσέρχεταί μοί τις πρεσβῦτις ἄνθρωπος , ὑπὸ γυναικὸς ὑποπεμφθεῖσα ἣν ἐκεῖνος ἐμοίχευεν , ὡς ἐγὼ ὕστερον ἤκουον · αὕτη δὲ ὀργιζομένη καὶ ἀδικεῖσθαι νομίζουσα , ὅτι οὐκέτι ὁμοίως ἐφοίτα παρ’ αὐτήν , ἐφύλαττεν ἕως ἐξηῦρεν τι εἴη τὸ αἴτιον . προσελθοῦσα οὖν μοι ἐγγὺς ἄνθρωπος τῆς οἰκίας τῆς ἐμῆς ἐπιτηροῦσα , " εὐφίλητε " ἔφη " μηδεμιᾷ πολυπραγμοσύνῃ προσεληλυθέναι με νόμιζε πρὸς σέ · "
16 " γὰρ ἀνὴρ ὑβρίζων εἰς σὲ καὶ τὴν σὴν γυναῖκα ἐχθρὸς ὢν ἡμῖν τυγχάνει . ἐὰν οὖν λάβῃς τὴν θεράπαιναν τὴν εἰς ἀγορὰν βαδίζουσαν καὶ διακονοῦσαν ὑμῖν καὶ βασανίσῃς , ἅπαντα πεύσῃ . ἔστι δ’ " ἔφη " Ἐρατοσθένης Ὀῆθεν ταῦτα πράττων , ὃς οὐ μόνον τὴν σὴν γυναῖκα διέφθαρκεν ἀλλὰ καὶ ἄλλας πολλάς · ταύτην γὰρ τὴν τέχνην ἔχει . "