1.22.8 πάλιν ὁ μὲν λέγει οὐκοῦν , εἴ με δεῖ ἀποδοῦναι τὴν Χρυσηίδα , δεῖ με λαβεῖν ὑμῶν τινος τὸ γέρας , ὁ δέ τὴν ἐμὴν οὖν λάβῃς ἐρωμένην ; . τὴν σήν φησίν . ἐγὼ οὖν μόνος — ἀλλʹ ἐγὼ μόνος μὴ ἔχω ; οὕτως μάχη γίνεται .
1.22.9 τί οὖν ἐστι τὸ παιδεύεσθαι ; μανθάνειν τὰς φυσικὰς προλήψεις ἐφαρμόζειν ταῖς ἐπὶ μέρους οὐσίαις καταλλήλως τῇ φύσει καὶ λοιπὸν διελεῖν ,
1.22.10 ὅτι τῶν ὄντων τὰ μέν ἐστιν ἐφʹ ἡμῖν , τὰ δὲ οὐκ ἐφʹ ἡμῖν · ἐφʹ ἡμῖν μὲν προαίρεσις καὶ πάντα τὰ προαιρετικὰ ἔργα , οὐκ ἐφʹ ἡμῖν δὲ τὸ σῶμα , τὰ μέρη τοῦ σώματος , κτήσεις , γονεῖς , ἀδελφοὶ , τέκνα , πατρίς , ἁπλῶς οἱ κοινωνοί .
1.22.11 ποῦ οὖν θῶμεν τὸ ἀγαθόν ; ποίᾳ οὐσίᾳ αὐτὸ ἐφαρμόσομεν ; τῇ ἐφʹ ἡμῖν ;
1.22.12 — εἶτα οὐκ ἔστιν ἀγαθὸν ὑγίεια καὶ ἀρτιότης καὶ ζωή , ἀλλʹ οὐδὲ τέκνα οὐδὲ γονεῖς οὐδὲ πατρίς ; — καὶ τίς σου ἀνέξεται ;
1.22.13 μεταθῶμεν οὖν αὐτὸ πάλιν ἐνθάδε . ἐνδέχεται οὖν βλαπτόμενον καὶ ἀποτυγχάνοντα τῶν ἀγαθῶν εὐδαιμονεῖν ; — οὐκ ἐνδέχεται . — καὶ τὴν πρὸς τοὺς κοινωνοὺς οἵαν δεῖ ἀναστροφήν ; καὶ πῶς ἐνδέχεται ;
1.22.14 ἐγὼ γὰρ πέφυκα πρὸς τὸ ἐμὸν συμφέρον . εἰ συμφέρει μοι ἀγρὸν ἔχειν , συμφέρει μοι καὶ ἀφελέσθαι αὐτὸν τοῦ πλησίον · εἰ συμφέρει μοι ἱμάτιον ἔχειν , συμφέρει μοι καὶ κλέψαι αὐτὸ ἐκ βαλανείου . ἔνθεν πόλεμοι , στάσεις , τυραννίδες , ἐπιβουλαί .