1.22.15 πῶς δʹ ἔτι δυνήσομαι τὸ πρὸς τὸν Δία καθῆκον ; εἰ γὰρ βλάπτομαι καὶ ἀτυχῶ , οὐκ ἐπιστρέφεταί μου . καὶ τί μοι καὶ αὐτῷ , εἰ οὐ δύναταί μοι βοηθῆσαι ; καὶ πάλιν τί μοι καὶ αὐτῷ , εἰ θέλει μʹ ἐν τοιούτοις εἶναι ἐν οἷς εἰμι ; ἄρχομαι λοιπὸν μισεῖν αὐτόν .
1.22.16 τί οὖν ναοὺς ποιοῦμεν , τί οὖν ἀγάλματα , ὡς κακοῖς δαίμοσιν , ὡς πυρετῷ τῷ Διί ; καὶ πῶς ἔτι Σωτὴρ καὶ πῶς Ὑέτιος καὶ πῶς Ἐπικάρπιος ; καὶ μήν , ἂν ἐνταῦθά που θῶμεν τὴν οὐσίαν τοῦ ἀγαθοῦ , πάντα ταῦτα ἐξακολουθεῖ . τί οὖν ποιήσωμεν ;
1.22.17 — αὕτη ἐστὶ ζήτησις τοῦ φιλοσοφοῦντος τῷ ὄντι καὶ ὠδίνοντος · νῦν ἐγὼ οὐχ ὁρῶ τί ἐστι τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ κακόν · οὐ μαίνομαι ;
1.22.18 ναί · ἀλλʹ ἂν ἐνταῦθά που θῶ τὸ ἀγαθόν , ἐν τοῖς προαιρετικοῖς , πάντες μου καταγελάσονται . ἥξει τις γέρων πολιὸς χρυσοῦς δακτυλίους ἔχων πολλούς , εἶτα ἐπισείσας τὴν κεφαλὴν ἐρεῖ ἄκουσόν μου , τέκνον · δεῖ μὲν καὶ φιλοσοφεῖν , δεῖ δὲ καὶ ἐγκέφαλον ἔχειν · ταῦτα μωρά ἐστιν . σὺ παρὰ τῶν φιλοσόφων μανθάνεις συλλογισμόν ,
1.22.19 τί δέ σοι ποιητέον ἐστίν , σὺ κάλλιον οἶδας ἢ οἱ φιλόσοφοι . ἄνθρωπε , τί οὖν μοι ἐπιτιμᾷς , εἰ οἶδα ;
1.22.20 τούτῳ τῷ ἀνδραπόδῳ τί εἴπω ;
1.22.21 ἂν σιωπῶ , ῥήγνυται ἐκεῖνος . ὡς δεῖ λέγειν ὅτι σύγγνωθί μοι ὡς τοῖς ἐρῶσιν · οὐκ εἰμὶ ἐμαυτοῦ , μαίνομαι .
1.23.head πρὸς Ἐπίκουρον .