1.29.37 ἤθελον πλεῦσαι ἐπʹ αὐτὸ τοῦτο καὶ ἰδεῖν , τί μου ποιεῖ ἀθλητής , πῶς μελετᾷ τὴν ὑπόθεσιν .
1.29.38 οὐ θέλω , φησίν , τοιαύτην . ἐπὶ σοὶ γάρ ἐστι λαβεῖν ἣν θέλεις ὑπόθεσιν ; δέδοταί σοι σῶμα τοιοῦτον , γονεῖς τοιοῦτοι , ἀδελφοὶ τοιοῦτοι , πατρὶς τοιαύτη , τάξις ἐν αὐτῇ τοιαύτη · εἶτά μοι λέγεις ἐλθὼν ἄλλαξόν μοι τὴν ὑπόθεσιν . εἶτα οὐκ ἔχεις ἀφορμὰς πρὸς τὸ χρήσασθαι
1.29.39 τοῖς δοθεῖσιν ; σόν ἐστι προτεῖναι , ἐμὸν μελετῆσαι καλῶς . οὔ · ἀλλὰ μὴ τοιοῦτό μοι προβάλῃς τροπικόν , ἀλλὰ τοιοῦτον · μὴ τοιαύτην ἐπενέγκῃς τὴν ἐπιφοράν , ἀλλὰ τοιαύτην .
1.29.40 ἔσται χρόνος τάχα , ἐν οἱ τραγῳδοὶ οἰήσονται ἑαυτοὺς εἶναι προσωπεῖα καὶ ἐμβάδας καὶ τὸ σύρμα . ἄνθρωπε , ταῦτα ὕλην ἔχεις καὶ ὑπόθεσιν .
1.29.41 φθέγξαι τι , ἵνα εἰδῶμεν πότερον τραγῳδὸς εἶ γελωτοποιός · κοινὰ γὰρ ἔχουσι τὰ ἄλλα ἀμφότεροι .
1.29.42 διὰ τοῦτο ἂν ἀφέλῃ τις αὐτοῦ καὶ τὰς ἐμβάδας καὶ τὸ προσωπεῖον καὶ ἐν εἰδώλῳ αὐτὸν προαγάγῃ , ἀπώλετο τραγῳδὸς μένει ; ἂν φωνὴν ἔχῃ , μένει . καὶ ἐνθάδε .
1.29.43 λάβε ἡγεμονίαν . λαμβάνω καὶ λαβὼν δεικνύω , πῶς ἄνθρωπος ἀναστρέφεται πεπαιδευμένος .
1.29.44 θὲς τὴν πλατύσημον καὶ ἀναλαβὼν ῥάκη πρόσελθε ἐν προσώπῳ τοιούτῳ . τί οὖν ; οὐ δέδοταί μοι καλὴν φωνὴν εἰσενεγκεῖν ;
1.29.45 πῶς οὖν ἀναβαίνεις νῦν ; ὡς μάρτυς ὑπὸ τοῦ θεοῦ κεκλημένος .