2.13.10 οὐδαμῶς . εἰ οὖν τὰ μὲν ἀπροαίρετα οὔτʹ ἀγαθὰ οὔτε κακά , τὰ προαιρετικὰ δὲ πάντα ἐφʹ ἡμῖν καὶ οὔτʹ ἀφελέσθαι τις ἡμῶν αὐτὰ δύναται οὔτε περιποιῆσαι οὐ θέλομεν αὐτῶν , ποῦ ἔτι τόπος ἀγωνίας ;
2.13.11 ἀλλὰ περὶ τοῦ σωματίου ἀγωνιῶμεν , ὑπὲρ τοῦ κτησιδίου , περὶ τοῦ τί δόξει τῷ Καίσαρι , περὶ τῶν ἔσω δʹ οὐδενός . μή τι περὶ τοῦ μὴ ψεῦδος ὑπολαβεῖν ; οὔ · ἐπʹ ἐμοὶ γάρ ἐστιν . μή τι τοῦ ὁρμῆσαι παρὰ φύσιν ; οὐδὲ περὶ τούτου . ὅταν οὖν ἴδῃς τινὰ ὠχριῶντα ,
2.13.12 ὡς ἰατρὸς ἀπὸ τοῦ χρώματος λέγει τούτου σπλὴν πέπονθε , τούτου δὲ τὸ ἧπαρ , οὕτως καὶ σὺ λέγε τούτου ὄρεξις καὶ ἔκκλισις πέπονθεν , οὐκ εὐοδεῖ , φλεγμαίνει .
2.13.13 χρῶμα γὰρ οὐ μεταβάλλει οὐδὲν ἄλλο οὐδὲ τρόμον ποιεῖ οὐδὲ ψόφον τῶν ὀδόντων οὐδὲ μετοκλάζει καὶ ἐπʹ ἀμφοτέρους πόδας ἵζει .
2.13.14 διὰ τοῦτο Ζήνων μὲν Ἀντιγόνῳ μέλλων ἐντυγχάνειν οὐκ ἠγωνία · γὰρ οὗτος ἐθαύμαζεν , τούτων οὐδενὸς εἶχεν ἐκεῖνος ἐξουσίαν , ὧν δʹ εἶχεν ἐκεῖνος οὐκ ἐπεστρέφετο οὗτος ·
2.13.15 Ἀντίγονος δὲ Ζήνωνι μέλλων ἐντυγχάνειν ἠγωνία , καὶ εἰκότως · ἤθελε γὰρ ἀρέσκειν αὐτῷ , τοῦτο δʹ ἔξω ἔκειτο · οὗτος δʹ ἐκείνῳ οὐκ ἤθελεν , οὐδὲ γὰρ ἄλλος τις τεχνίτης τῷ ἀτέχνῳ .