2.15.9 ἂν δὲ σαπρὸν ὑποστήσῃ καὶ καταπῖπτον , οὐκ † οἰκοδόμημά τι ὄν , ὅσῳ δʹ ἂν πλείονα καὶ ἰσχυρότερα ἐπιθῇς , τοσούτῳ θᾶττον θᾶττον κατενεχθήσεται .
2.15.10 ἄνευ πάσης αἰτίας ἐξάγεις ἡμῖν ἄνθρωπον ἐκ τοῦ ζῆν φίλον καὶ συνήθη , τῆς αὐτῆς πόλεως πολίτην καὶ τῆς μεγάλης καὶ τῆς μικρᾶς ·
2.15.11 εἶτα φόνον ἐργαζόμενος καὶ ἀπολλύων ἄνθρωπον μηδὲν ἠδικηκότα λέγεις ὅτι τοῖς κριθεῖσιν ἐμμένειν δεῖ .
2.15.12 εἰ δʹ ἐπῆλθέν σοί πώς ποτʹ ἐμὲ ἀποκτεῖναι , ἔδει σε ἐμμένειν τοῖς κριθεῖσιν ;
2.15.13 ἐκεῖνος μὲν οὖν μόγις μετεπείσθη . τῶν δὲ νῦν τινας οὐκ ἔστι μεταθεῖναι . ὥστε μοι δοκῶ ὃ πρότερον ἠγνόουν νῦν εἰδέναι , τί ἐστι τὸ ἐν τῇ συνηθείᾳ λεγόμενον · μωρὸν οὔτε πεῖσαι οὔτε ῥῆξαι ἔστιν .
2.15.14 μή μοι γένοιτο φίλον ἔχειν σοφὸν μωρόν . δυσμεταχειριστότερον οὐδέν ἐστιν . κέκρικα . καὶ γὰρ οἱ μαινόμενοι · ἀλλʹ ὅσῳ βεβαιότερον κρίνουσι τὰ οὐκ ὄντα , τοσούτῳ πλείονος ἐλλεβόρου δέονται .
2.15.15 οὐ θέλεις τὰ τοῦ νοσοῦντος ποιεῖν καὶ τὸν ἰατρὸν παρακαλεῖν ; νοσῶ , κύριε · βοήθησόν μοι . τί με δεῖ ποιεῖν σκέψαι · ἐμόν ἐστι πείθεσθαί σοι .
2.15.16 οὕτως καὶ ἐνταῦθʹ . ἃ δεῖ με ποιεῖν οὐκ οἶδα , ἐλήλυθα δὲ μαθησόμενος . οὔ , ἀλλὰ περὶ τῶν ἄλλων μοι λέγε .
2.15.17 τοῦτο δὲ κέκρικα . περὶ ποίων ἄλλων ; τί γάρ ἐστι μεῖζον ἢ προὐργιαίτερον τοῦ πεισθῆναί σε , ὅτι οὐκ ἀρκεῖ τὸ κεκρικέναι καὶ τὸ μὴ μεταθέσθαι ;