2.22.36 ἔπειτα καὶ ἑτέρῳ , τῷ μὲν ὁμοίῳ παντὶ ἁπλῶς , τοῦ δʹ ἀνομοίου ἀνεκτικός , πρᾷος πρὸς αὐτόν , ἥμερος , συγγνωμονικὸς ὡς πρὸς ἀγνοοῦντα , ὡς πρὸς διαπίπτοντα περὶ τῶν μεγίστων · οὐδενὶ χαλεπός , ἅτʹ εἰδὼς ἀκριβῶς τὸ τοῦ Πλάτωνος , ὅτι πᾶσα ψυχὴ ἄκουσα στέρεται τῆς ἀληθείας .
2.22.37 εἰ δὲ μή , τὰ μὲν ἄλλα πράξετε πάντα ὅσα οἱ φίλοι καὶ συμπιεῖσθε καὶ συσκηνήσετε καὶ συμπλεύσετε καὶ ἐκ τῶν αὐτῶν γεγενημένοι ἔσεσθε · καὶ γὰρ οἱ ὄφεις · φίλοι δʹ οὔτʹ ἐκεῖνοι οὔθʹ ὑμεῖς , μέχρις ἂν ἔχητε τὰ θηριώδη ταῦτα καὶ μιαρὰ δόγματα .
2.23.head περὶ τῆς τοῦ λέγειν δυνάμεως .
2.23.1 βιβλίον πᾶς ἂν ἥδιον ἀναγνῴη καὶ ῥᾷον τὸ εὐσημοτέροις γράμμασι γεγραμμένον οὐκοῦν καὶ λόγους πᾶς ἄν τις ῥᾷον ἀκούσειε τοὺς εὐσχήμοσιν ἅμα καὶ εὐπρεπέσιν ὀνόμασι σεσημασμένους .
2.23.2 οὐκ ἄρα τοῦτο ῥητέον , ὡς οὐδεμία δύναμίς ἐστιν ἀπαγγελτική · τοῦτο γὰρ ἅμα μὲν ἀσεβοῦς ἐστιν ἀνθρώπου , ἅμα δὲ δειλοῦ . ἀσεβοῦς μέν , ὅτι τὰς παρὰ τοῦ θεοῦ χάριτας ἀτιμάζει , ὥσπερ εἰ ἀνῄρει τὴν εὐχρηστίαν τῆς ὁρατικῆς ἢ τῆς ἀκουστικῆς δυνάμεως ἢ αὐτῆς τῆς φωνητικῆς .
2.23.3 εἰκῇ οὖν σοι ὁ θεὸς ὀφθαλμοὺς ἔδωκεν , εἰκῇ πνεῦμα ἐνεκέρασεν αὐτοῖς οὕτως ἰσχυρὸν καὶ φιλότεχνον , ὥστε μακρὰν ἐξικνούμενον ἀναμάσσεσθαι τοὺς τύπους τῶν ὁρωμένων ;
2.23.4 καὶ ποῖος ἄγγελος οὕτως ὠκὺς καὶ ἐπιμελής ; εἰκῇ δὲ καὶ τὸν μεταξὺ ἀέρα οὕτως ἐνεργὸν ἐποίησεν καὶ ἔντονον , ὥστε διʹ αὐτοῦ τεινομένου πως διικνεῖσθαι τὴν ὅρασιν ; εἰκῇ δὲ φῶς ἐποίησεν , οὗ μὴ παρόντος οὐδενὸς τῶν ἄλλων ὄφελος ἦν ;