2.23.44 ἀλλʹ ὡς δίοδον , ὡς πανδοκεῖα . τί γὰρ κωλύει φράζοντα ὡς Δημοσθένης ἀτυχεῖν ; τί δὲ κωλύει συλλογισμοὺς ἀναλύοντα ὡς Χρύσιππος ἄθλιον εἶναι , πενθεῖν , φθονεῖν , ἁπλῶς ταράσσεσθαι , κακοδαιμονεῖν ;
2.23.45 οὐδὲ ἕν . ὁρᾷς οὖν ὅτι πανδοκεῖα ἦν ταῦτα οὐδενὸς ἄξια , τὸ δὲ προκείμενον ἄλλο ἦν .
2.23.46 ταῦτα ὅταν λέγω πρός τινας , οἴονταί με καταβάλλειν τὴν περὶ τὸ λέγειν ἐπιμέλειαν ἢ τὴν περὶ τὰ θεωρήματα . ἐγὼ δʹ οὐ ταύτην καταβάλλω , ἀλλὰ τὸ περὶ ταῦτʹ ἀκαταληκτικῶς ἔχειν καὶ ἐνταῦθα τίθεσθαι τὰς αὑτῶν ἐλπίδας .
2.23.47 εἴ τις τοῦτο παριστὰς βλάπτει τοὺς ἀκούοντας , κἀμὲ τίθεσθε ἕνα τῶν βλαπτόντων . οὐ δύναμαι δʹ ἄλλο βλέπων τὸ κράτιστον καὶ τὸ κυριώτατον ἄλλο λέγειν εἶναι , ἵνʹ ὑμῖν χαρίσωμαι .
2.24.head πρός τινα τῶν οὐκ ἠξιωμένων ὑπʹερ αὐτοῦ .
2.24.1 εἰπόντος αὐτῷ τινος ὅτι Πολλάκις ἐπιθυμῶν σου ἀκοῦσαι ἦλθον πρὸς σὲ καὶ οὐδέποτέ μοι ἀπεκρίνω · καὶ νῦν ,
2.24.2 εἰ δυνατόν , παρακαλῶ σε εἰπεῖν τί μοι , Δοκεῖ σοι , ἔφη , καθάπερ ἄλλου τινὸς εἶναι τέχνη οὕτως δὲ καὶ τοῦ λέγειν , ἣν ὁ μὲν ἔχων ἐμπείρως ἐρεῖ , ὁ δὲ μὴ ἔχων ἀπείρως ;
2.24.3 — δοκεῖ . — οὐκοῦν ὁ μὲν διὰ τοῦ λέγειν αὐτός τε ὠφελούμενος καὶ ἄλλους οἷός τε ὢν ὠφελεῖν οὗτος ἐμπείρως ἂν λέγοι , ὁ δὲ βλαπτόμενος μᾶλλον καὶ βλάπτων οὗτος ἄπειρος ἂν εἴη τῆς τέχνης ταύτης τῆς τοῦ λέγειν ; εὕροις ἂν τοὺς μὲν βλαπτομένους τοὺς δʹ ὠφελουμένους .