3.2.13 βλέπωμεν καὶ σοῦ τὰ δόγματα . μὴ γὰρ οὐ δῆλόν ἐστιν , ὅτι σὺ τὴν προαίρεσιν τὴν σαυτοῦ ἐν οὐδενὶ τίθεσαι , ἔξω δὲ βλέπεις εἰς τὰ ἀπροαίρετα , τί ἐρεῖ δεῖνα καὶ τίς εἶναι δόξεις , εἰ φιλόλογος , εἰ Χρύσιππον ἀνεγνωκὼς Ἀντίπατρον ; εἰ μὲν γὰρ καὶ Ἀρχέδημον , ἀπέχεις ἅπαντα .
3.2.14 τί ἔτι ἀγωνιᾷς , μὴ οὐ δείξῃς ἡμῖν , τίς εἶ ; θέλεις σοι εἴπω , τίνα ἡμῖν ἔδειξας ; ἄνθρωπον παριόντα ταπεινόν , μεμψίμοιρον , ὀξύθυμον , δειλόν , πάντα μεμφόμενον , πᾶσιν ἐγκαλοῦντα , μηδέποτε ἡσυχίαν ἄγοντα , πέρπερον · ταῦτα ἡμῖν ἔδειξας .
3.2.15 ἄπελθε νῦν καὶ ἀναγίγνωσκε Ἀρχέδημον · εἶτα μῦς ἂν καταπέσῃ καὶ ψοφήσῃ , ἀπέθανες . τοιοῦτος γάρ σε μένει θάνατος , οἷον καὶ τὸν τίνα ποτʹ ἐκεῖνον ; τὸν Κρῖνιν . καὶ ἐκεῖνος μέγα ἐφρόνει , ὅτι ἐνόει Ἀρχέδημον .
3.2.16 τάλας , οὐ θέλεις ἀφεῖναι ταῦτα τὰ μηδὲν πρὸς σέ ; πρέπει ταῦτα τοῖς δυναμένοις δίχα ταραχῆς αὐτὰ μανθάνειν , οἷς ἔξεστιν εἰπεῖν οὐκ ὀργίζομαι , οὐ λυποῦμαι , οὐ φθονῶ , οὐ κωλύομαι , οὐκ ἀναγκάζομαι . τί μοι λοιπόν ; εὐσχολῶ , ἡσυχίαν ἄγω .
3.2.17 ἴδωμεν , πῶς περὶ τὰς μεταπτώσεις τῶν λόγων δεῖ ἀναστρέφεσθαι · ἴδωμεν , πῶς ὑπόθεσίν τις λαβὼν εἰς οὐδὲν ἄτοπον ἀπαχθήσεται . ἐκείνων ἐστὶ ταῦτα .
3.2.18 τοῖς εὖ παθοῦσι πρέπει πῦρ καίειν , ἀριστᾶν , ἂν οὕτως τύχῃ , καὶ ᾁδειν καὶ ὀρχεῖσθαι · βυθιζομένου δὲ τοῦ πλοίου σύ μοι παρελθὼν ἐπαίρεις τοὺς σιφάρους .