3.22.57 ἀλλʹ ὁ μὲν Ἡρακλῆς ὑπὸ Εὐρυσθέως γυμναζόμενος οὐκ ἐνόμιζεν ἄθλιος εἶναι , ἀλλʹ ἀόκνως ἐπετέλει πάντα τὰ προσταττόμενα · οὗτος δʹ ὑπὸ τοῦ Διὸς ἀθλούμενος καὶ γυμναζόμενος μέλλει κεκραγέναι καὶ ἀγανακτεῖν , ἄξιος φορεῖν τὸ σκῆπτρον τὸ Διογένους ; ἄκουε , τί λέγει ἐκεῖνος πυρέσσων πρὸς τοὺς παριόντας ·
3.22.58 κακαί , ἔφη , κεφαλαί , οὐ μενεῖτε ; ἀλλʹ ἀθλητῶν μὲν ὄλεθρον ἢ μάχην ὀψόμενοι ἄπιτε ὁδὸν τοσαύτην εἰς Ὀλυμπίαν · πυρετοῦ δὲ καὶ ἀνθρώπου μάχην ἰδεῖν οὐ βούλεσθε ;
3.22.59 ταχύ γʹ ἂν ὁ τοιοῦτος ἐνεκάλεσεν τῷ θεῷ καταπεπομφότι αὐτὸν ὡς παρʹ ἀξίαν αὐτῷ χρωμένῳ , ὅς γε ἐνεκαλλωπίζετο ταῖς περιστάσεσι καὶ θέαμα εἶναι ἠξίου τῶν παριόντων . ἐπὶ τίνι γὰρ ἐγκαλέσει ; ὅτι εὐσχημονεῖ ; ὅτί κατηγορεῖ ; ὅτι λαμπροτέραν ἐπιδείκνυται τὴν ἀρετὴν τὴν ἑαυτοῦ ;
3.22.60 ἄγε , περὶ πενίας δὲ τί λέγει , περὶ θανάτου , περὶ πόνου ; πῶς συνέκρινεν τὴν εὐδαιμονίαν τὴν αὑτοῦ τῇ μεγάλου βασιλέως ;
3.22.61 μᾶλλον δʹ οὐδὲ συγκριτὸν ᾤετο εἶναι . ὅπου γὰρ ταραχαὶ καὶ λῦπαι καὶ φόβοι καὶ ὀρέξεις ἀτελεῖς καὶ ἐκκλίσεις περιπίπτουσαι καὶ φθόνοι καὶ ζηλοτυπίαι , ποῦ ἐκεῖ πάροδος εὐδαιμονίας ; ὅπου δʹ ἂν ᾖ σαπρὰ δόγματα , ἐκεῖ πάντα ταῦτα εἶναι ἀνάγκη .
3.22.62 πυθομένου δὲ τοῦ νεανίσκου , εἰ νοσήσας ἀξιοῦντος φίλου πρὸς αὐτὸν ἐλθεῖν ὥστε νοσοκομηθῆναι ὑπακούσει , Ποῦ δὲ φίλον μοι δώσεις Κυνικοῦ ;