4.1.10 εἰ δὲ δὴ καὶ τὰ μάλιστα ἦσαν ἐλεύθεροι , τί τοῦτο πρὸς σέ ; τί γάρ , εἰ ἐκεῖνοι μὲν γενναῖοι ἦσαν , σὺ δʹ ἀγεννής ; ἐκεῖνοι μὲν ἄφοβοι , σὺ δὲ δειλός ; ἐκεῖνοι μὲν ἐγκρατεῖς , σὺ δʹ ἀκόλαστος ; καὶ τί , φησί , τοῦτο πρὸς τὸ δοῦλον εἶναι ;
4.1.11 — οὐδέν σοι φαίνεται εἶναι τὸ ἄκοντά τι ποιεῖν , τὸ ἀναγκαζόμενον , τὸ στένοντα πρὸς τὸ δοῦλον εἶναι ;
4.1.12 — τοῦτο μὲν ἔστω , φησίν . ἀλλὰ τίς με δύναται ἀναγκάσαι , εἰ μὴ ὁ πάντων κύριος Καῖσαρ ;
4.1.13 — οὐκοῦν ἕνα μὲν δεσπότην σαυτοῦ καὶ σὺ αὐτὸς ὡμολόγησας . ὅτι δὲ πάντων , ὡς λέγεις , κοινός ἐστιν , μηδέν σε τοῦτο παραμυθείσθω , ἀλλὰ γίγνωσκε , ὅτι ἐκ μεγάλης οἰκίας δοῦλος εἶ .
4.1.14 οὕτως καὶ Νικοπολῖται ἐπιβοᾶν εἰώθασι νὴ τὴν Καίσαρος τύχην , ἐλεύθεροί ἐσμεν .
4.1.15 ὅμως δʹ , ἐάν σοι δοκῇ , τὸν μὲν Καίσαρα πρὸς τὸ παρὸν ἀφῶμεν , ἐκεῖνο δέ μοι εἰπέ · οὐδέποτʹ ἠράσθης τινός ; οὐ παιδισκαρίου , οὐ παιδαρίου , οὐ δούλου , οὐκ ἐλευθέρου ;
4.1.16 — τί οὖν τοῦτο πρὸς τὸ δοῦλον εἶναι ἢ ἐλεύθερον ;
4.1.17 — οὐδέποθʹ ὑπὸ τῆς ἐρωμένης ἐπετάγης οὐδὲν ὧν οὐκ ἤθελες ; οὐδέποτέ σου τὸ δουλάριον ἐκολάκευσας ; οὐδέποτʹ αὐτοῦ τοὺς πόδας κατεφίλησας ; καίτοι τοῦ Καίσαρος ἄν σέ τις ἀναγκάσῃ , ὕβριν αὐτὸ ἡγῇ καὶ ὑπερβολὴν τυραννίδος .