4.1.61 ἐννοοῦμεν γάρ , ὅτι τὸ ἔχον ἐξουσίαν τῆς μεγίστης ὠφελείας θεῖόν ἐστιν , εἶθʹ ὑποτάσσομεν κακῶς οὗτος δʹ ἔχει τῆς μεγίστης ὠφελείας · θεῖόν ἐστιν . εἶθʹ ὑποτάσσομεν κακῶς , οὗτος δʹ ἔχει τῆς μεγίστης ὠφελείας ἐξουσίαν . ἀνάγκη καὶ τὸ γενόμενον ἐξ αὐτῶν ἐπενεχθῆναι κακῶς .
4.1.62 τί οὖν ἐστι τὸ ποιοῦν ἀκώλυτον τὸν ἄνθρωπον καὶ αὐτεξούσιον ; πλοῦτος γὰρ οὐ ποιεῖ οὐδʹ ὑπατεία οὐδʹ ἐπαρχία οὐδὲ βασιλεία , ἀλλὰ δεῖ τι ἄλλο εὑρεθῆναι .
4.1.63 τί οὖν ἐστι τὸ ἐν τῷ γράφειν ἀκώλυτον ποιοῦν καὶ ἀπαραπόδιστον ; — ἡ ἐπιστήμη τοῦ γράφειν . — τί δʹ ἐν τῷ κιθαρίζειν ; — ἡ ἐπιστήμη τοῦ κιθαρίζειν . — οὐκοῦν καὶ ἐν τῷ βιοῦν ἡ ἐπιστήμη τοῦ βιοῦν .
4.1.64 ὡς μὲν οὖν ἁπλῶς , ἀκήκοας · σκέψαι δʹ αὐτὸ καὶ ἐκ τῶν ἐπὶ μέρους . τὸν ἐφιέμενόν τινος τῶν ἐπʹ ἄλλοις ὄντων ἐνδέχεται ἀκώλυτον εἶναι ; — οὔ . — ἐνδέχεται ἀπαραπόδιστον ;
4.1.65 — οὔ . — οὐκοῦν οὐδʹ ἐλεύθερον . ὅρα οὖν · πότερον οὐδὲν ἔχομεν , ὃ ἐφʹ ἡμῖν μόνοις ἐστίν , ἢ πάντα ἢ τὰ μὲν ἐφʹ ἡμῖν ἐστιν , τὰ δʹ ἐπʹ ἄλλοις ;
4.1.66 — πῶς λέγεις ; — τὸ σῶμα ὅταν θέλῃς ὁλόκληρον εἶναι , ἐπὶ σοί ἐστιν ἢ οὔ ; — οὐκ ἐπʹ ἐμοί . — ὅταν δʹ ὑγιαίνειν ; — οὐδὲ τοῦτο . — ὅταν δὲ καλὸν εἶναι ; — οὐδὲ τοῦτο . — ζῆν δὲ καὶ ἀποθανεῖν ; — οὐδὲ τοῦτο . — οὐκοῦν τὸ μὲν σῶμα ἀλλότριον , ὑπεύθυνον παντὸς τοῦ ἰσχυροτέρου .