4.1.150 ἐγὼ μὲν οὐδὲ ζῆν ἤθελον , εἰ διὰ Φηλικίωνα ἔδει ζῆσαι τῆς ὀφρύος αὐτοῦ καὶ τοῦ δουλικοῦ φρυάγματος ἀνασχόμενον . οἶδα γάρ , τί ἐστι δοῦλος εὐτυχῶν ὡς δοκεῖ καὶ τετυφλωμένος . σὺ οὖν , φησίν , ἐλεύθερος εἶ ;
4.1.151 — θέλω νὴ τοὺς θεοὺς καὶ εὔχομαι , ἀλλʹ οὔπω δύναμαι ἀντιβλέψαι τοῖς κυρίοις , ἔτι τιμῶ τὸ σωμάτιον , ὁλόκληρον αὐτὸ ἔχειν ἀντὶ πολλοῦ ποιοῦμαι καίτοι μηδʹ ὁλόκληρον ἔχων .
4.1.152 ἀλλὰ δύναμαί σοι δεῖξαι ἐλεύθερον , ἵνα μηκέτι ζητῇς τὸ παράδειγμα . Διογένης ἦν ἐλεύθερος . πόθεν τοῦτο ; οὐχ ὅτι ἐξ ἐλευθέρων ἦν ( οὐ γὰρ ἦν ) , ἀλλʹ ὅτι αὐτὸς ἦν , ὅτι ἀποβεβλήκει πάσας τὰς τῆς δουλείας βλαβὰς οὐδʹ ἦν , ὅπως τις προσέλθῃ πρὸς αὐτὸν οὐδʹ ὅθεν λάβηται πρὸς τὸ καταδουλώσασθαι .
4.1.153 πάντα εὔλυτα εἶχεν , πάντα μόνον προσηρτημένα . εἰ τῆς κτήσεως ἐπελάβου , αὐτὴν ἀφῆκεν ἄν σοι μᾶλλον ἢ ἠκολούθησεν διʹ αὐτήν · εἰ τοῦ σκέλους , τὸ σκέλος · εἰ ὅλου τοῦ σωματίου , ὅλον τὸ σωμάτιον · οἰκείους , φίλους , πατρίδα ὡσαύτως . ᾔδει , πόθεν ἔχει καὶ παρὰ τίνος καὶ ἐπὶ τίσιν λαβών . τοὺς μέν γʹ ἀληθεινοὺς προγόνους ,
4.1.154 τοὺς θεούς , καὶ τὴν τῷ ὄντι πατρίδα οὐδεπώποτʹ ἂν ἐγκατέλειπεν οὐδὲ παρεχώρησεν ἄλλῳ μᾶλλον πείθεσθαι αὐτοῖς καὶ ὑπακούειν οὐδʹ ὑπεραπέθανεν ἂν εὐκολώτερον τῆς πατρίδος ἄλλος .
4.1.155 οὐ γὰρ ἐζήτει ποτὲ δόξαι τι ποιεῖν ὑπὲρ τῶν ὅλων , ἀλλʹ ἐμέμνητο , ὅτι πᾶν τὸ γενόμενον ἐκεῖθέν ἐστιν καὶ ὑπὲρ ἐκείνης πράττεται καὶ ὑπὸ τοῦ διοικοῦντος αὐτὴν παρεγγυᾶται .