4.11.27 τοῦτο γὰρ ἔχεις ἐν σεαυτῷ ἐξαίρετον , τὸ σωμάτιον δὲ φύσει πηλός ἐστιν . τί πονεῖς εἰκῇ περὶ αὐτό ; εἰ μηδὲν ἕτερον , τῷ χρόνῳ γνώσῃ , ὅτι οὐδέν ἐστιν . ἂν δέ μοι ἔλθῃ κεκοπρωμένος ,
4.11.28 ῥυπαρός , μύστακα ἔχων μέχρι τῶν γονάτων , τί αὐτῷ εἰπεῖν ἔχω , ἀπὸ ποίας αὐτὸν ὁμοιότητος ἐπαγαγεῖν ;
4.11.29 περὶ τί γὰρ ἐσπούδακεν ὅμοιον τῷ καλῷ , ἵνʹ αὐτὸν μεταθῶ καὶ εἴπω οὐκ ἔστιν ἐνθάδε τὸ καλόν , ἀλλʹ ἐνθάδε ; θέλεις αὐτῷ λέγω οὐκ ἔστιν ἐν τῷ κεκοπρῶσθαι τὸ καλόν , ἀλλʹ ἐν τῷ λόγῳ ; ἐφίεται γὰρ τοῦ καλοῦ ; ἔμφασιν γάρ τινα αὐτοῦ ἔχει ; ἄπελθε καὶ χοίρῳ διαλέγου , ἵνʹ ἐν βορβόρῳ μὴ κυλίηται .
4.11.30 διὰ τοῦτο καὶ Πολέμωνος ἥψαντο οἱ λόγοι οἱ Ξενοκράτους ὡς φιλοκάλου νεανίσκου · εἰσῆλθεν γὰρ ἔχων ἐναύσματα τῆς περὶ τὸ καλὸν σπουδῆς , ἀλλαχοῦ δʹ αὐτὸ ζητῶν .
4.11.31 ἐπεί τοι οὐδὲ τὰ ζῷα τὰ ἀνθρώποις σύντροφα ῥυπαρὰ ἐποίησεν ἡ φύσις . μή τι ἵππος κυλίεται ἐν βορβόρῳ , μή τι κύων γενναῖος ; ἀλλʹ ὁ ὗς καὶ τὰ σαπρὰ χηνίδια καὶ σκώληκες καὶ ἀράχναι , τὰ μακροτάτω τῆς ἀνθρωπίνης συναναστροφῆς ἀπεληλασμένα .
4.11.32 σὺ οὖν ἄνθρωπος ὢν οὐδὲ ζῷον εἶναι θέλεις τῶν ἀνθρώποις συντρόφων , ἀλλὰ σκώληξ μᾶλλον ἢ ἀράχνιον ; οὐ λούσῃ πού ποτε ὡς θέλεις , οὐκ ἀποπλυνεῖς σεαυτόν , οὐχ ἥξεις καθαρός , ἵνα σοι χαίρωσιν οἱ συνόντες ; ἀλλὰ καὶ εἰς τὰ ἱερὰ ἡμῖν συνέρχῃ τοιοῦτος , ὅπου πτῦσαι οὐ νενόμισται οὐδʹ ἀπομύξασθαι , ὅλος ὢν πτύσμα καὶ μύξα ;