4.12.10 — ἀλλʹ οὐκ ἤρεσα τῷ δεῖνι . — μὴ οὖν ἐκεῖνος ἐμόν ἐστιν ἔργον , μή τι ἐμὸν κρίμα ; — οὔ . — τί οὖν ἔτι μοι μέλει ; — ἀλλὰ δοκεῖ τις εἶναι . — ὄψεται αὐτὸς καὶ οἷς δοκεῖ ,
4.12.11 ἐγὼ δʹ ἔχω , τίνι με δεῖ ἀρέσκειν , τίνι ὑποτετάχθαι , τίνι πείθεσθαι · τῷ θεῷ καὶ
4.12.12 μετʹ ἐκεῖνον ἐμὲ ἐκεῖνος συνέστησεν ἐμαυτῷ καὶ τὴν ἐμὴν προαίρεσιν ὑπέταξεν ἐμοὶ μόνῳ δοὺς κανόνας εἰς χρῆσιν αὐτῆς τὴν ὀρθήν , οἷς ὅταν κατακολουθήσω , ἐν συλλογισμοῖς οὐκ ἐπιστρέφομαι οὐδενὸς τῶν ἄλλο τι λεγόντων , ἐν μεταπίπτουσιν οὐ φροντίζω οὐδενός . διὰ τί οὖν ἐν τοῖς μείζοσιν ἀνιῶσί με οἱ ψέγοντες ;
4.12.13 τί τὸ αἴτιον ταύτης τῆς ταραχῆς ; οὐδὲν ἄλλο ἢ ὅτι ἐν τούτῳ τῷ τόπῳ ἀγύμναστός εἰμι .
4.12.14 ἐπεί τοι πᾶσα ἐπιστήμη καταφρονητική ἐστι τῆς ἀγνοίας καὶ τῶν ἀγνοούντων καὶ οὐ μόνον αἱ ἐπιστῆμαι , ἀλλὰ καὶ αἱ τέχναι . φέρε ὃν θέλεις σκυτέα καὶ τῶν πολλῶν καταγελᾷ περὶ τὸ αὑτοῦ ἔργον · φέρε ὃν θέλεις τέκτονα .
4.12.15 πρῶτον μὲν οὖν ταῦτα ἔχειν πρόχειρα καὶ μηδὲν δίχα τούτων ποιεῖν , ἀλλὰ τετάσθαι τὴν ψυχὴν ἐπὶ τοῦτον τὸν σκοπόν , μηδὲν τῶν ἔξω διώκειν , μηδὲν τῶν ἀλλοτρίων , ἀλλʹ ὡς διέταξεν ὁ δυνάμενος , τὰ προαιρετικὰ ἐξ ἅπαντος , τὰ δʹ ἄλλα ὡς ἂν διδῶται .
4.12.16 ἐπὶ τούτοις δὲ μεμνῆσθαι , τίνες ἐσμὲν καὶ τί ἡμῖν ὄνομα , καὶ πρὸς τὰς δυνάμεις τῶν σχέσεων πειρᾶσθαι τὰ καθήκοντα ἀπευθύνειν ·